Аўтар: Яўген Брыцько
Пакінуць люстравую залу: як супольнасць вучыцца не жыць крыўдай
Эсэ-развага з Вільні пра беларускую парафію, рэсэнтымент, малітву Іісуса на крыжы і тое, чаму дараванне можа быць не слабасцю, а формай выхаду з замкнёнага кола гісторыі. Вільня. Верасень 2026 Амаль тры з паловай гады ў Вільні жыве парафія, якую ў побытавай свядомасці называюць беларускай. Гэтая назва, уласна кажучы, толькі фіксуе факт: яе сябры — пераважна […]
Каб Бог зноў стаў вялікім
Некаторыя даты не застаюцца ў календары. Яны пераходзяць у цела. Становяцца шнарамі, якія ўжо не крывавяць, але ўсё яшчэ адчуваюць набліжэнне навальніцы. Такія даты жывуць у гуку ключа, што больш не адмыкае родных дзвярэй. У паху жнівеньскага вечара. У мелодыі, якую ўжо немагчыма слухаць без слёз. У позірку чалавека, які навучыўся ўсміхацца, але так і […]
Сэрца мірнага пратэсту
Калі запытаць часткова відушчага чалавека, як ён бачыць, то, хутчэй за ўсё, пачуеш адказ: а хіба можна інакш! Калі ж спытаць беларуса-хрысціяніна, чаму ты быў на вулічных маршах дваццатага року? Напэўна, пачуць можна багата рознага, але мой адказ: хіба можна было інакш? Па сканчэнні трох рокаў можна і паразважаць, чаму ды навошта? І тут спатрэбяцца […]
Сацыяльны этас царквы ў кантэксце палітычнага крызісу ў Беларусі
Дваццаты год стаў падсумаваннем вынікаў грамадска-палітычнага жыцця Беларусі. Стаў падсумаваннем і тэалагічных разваг апошняй паловы стагоддзя, якія аформіліся ў дакумент Праваслаўнай царквы Канстантынопальскага патрыярхату «За жыццё свету». Сацыяльны этас праваслаўнай царквы “За жыццё свету” быў апублікаваны ў момант буйнейшага выкліку чалавецтва – у разгар пандэміі кавіду. Відавочна, што гэтыя з’явы не выпадковыя. У шэраговым ладзе праваслаўных […]