“Я глыбока ўдзячны спецпасланніку па Беларусі Джону Коўлу, Крыстаферу Сміту, генералу Кіту Келагу й усім, хто ўдзельнічаў у маім вызваленьні”,

— зьвярнуўся да беларусаў Ціханоўскі з нагоды гадавіны свайго вызваленьня.

Палітык заявіў, што вываз яго за мяжу дазволіў ня толькі апынуцца на свабодзе, але літаральна выратаваў яму жыцьцё.

Асаблівую падзяку Ціханоўскі выразіў сваёй жонцы — беларускай лідарцы Сьвятлане. Доўгія гады яна змагалася “ня толькі за мяне, але й за Беларусь, за права беларусаў жыць у свабоднай краіне”, падкрэсьліў спадар Сяргей.

Зараз ён працуе над тым, каб на волі апынуліся іншыя беларускія палітычныя зьняволеныя.

“Вызваленьне пазасталых палітвязьняў залежыць ад шматлікіх фактараў. Я не магу ўплываць на ўсё, але не перастаю намагацца. Ніхто не павінны заставацца за кратамі за свае перакананьні”,

— дадаў Ціханоўскі.

Таксама ён выразіў удзячнасьць усім датычным за падтрымку пасьля вызваленьня.

“Адаптацыя да жыцьця на волі — няпростае выпрабаваньне. Кожны дзень мне нагадвае, наколькі каштоўныя сям’я, свабода й магчымасьць гаварыць праўду”,

— дзеліцца спадар Сяргей.

Ён перажывае за беларусаў, якія засталіся ў сваёй краіне.

“Палітыка дыктатара прывяла да таго, што Беларусь у гэтыя дні зноў балянсуе на краі вайны. Я малюся за тое, каб гэтага не адбылося”,

— дадаў Сяргей Ціханоўскі.

Сам ён на сёньня абраў у якасьці краіны для жыцьця Злучаныя Штаты.

“У Лос-Анджэлесе я вывучаю ангельскую мову, рыхтуюся да паступленьня ва ўнівэрсітэт, пішу кнігу, займаюся творчасьцю”,

— распавёў былы палітзьняволены.

Я не ведаю… Я заўсёды раніцай і ўвечары падымала галаву ўверх і малілася. Гэта мне дапамагала. Прасіла ўсіх сваіх родных, якія ўжо памерлі, каб дапамагалі мне з таго свету. Вось толькі гэта і дапамагала. Ну і былі побач людзі, якія падтрымлівалі, казалі нейкае добрае слова.

Галіна Дзербыш была асуджаная на 20 гадоў па «справе Аўтуховіча». Вызваленая ў верасні 2025 года і вывезеная з Беларусі.

«Хросным» Алега Лойкі стаў дэпутат Бундэстага Ларс Ровер з Хрысціянска-дэмакратычнага саюза. Дзяніса Івашына пад сваю апеку ўзяў Хольгер Ман з Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі.

У заяве кампаніі гаворыцца пра салідарнасць з беларускімі палітвязнямі і ўсімі, хто пакутуе ад рэпрэсій і пераследу з боку рэжыму Лукашэнкі.

Ёй 60 гадоў, яна родам з Гомеля. Вядома, што жанчына шмат гадоў адпрацавала страхавым агентам. Яна праваслаўная верніца.

Нядаўна Святлану асудзілі ў Гомельскім абласным судзе. Жанчыне інкрымінавалі часткі 1 і 2 артыкула 361‑4 Крымінальнага кодэкса Беларусі — «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці». Як піша выданне, падобна на тое, што палітычны пераслед быў звязаны з напісаннем у чат-бот праекта «Беларускі Гаюн». Жанчыне прысудзілі хатнюю хімію.

Пазней Бернацкая праходзіла па справе Саюза палякаў, была затрыманая ў адзін дзень з Анджэем Пачобутам і правяла два месяцы ў зняволенні. Пасля гэтага яе разам з Марыяй Цішкоўскай і Ганнай Панішавай вывезлі ў Польшчу без пашпартоў і дакументаў.

Цяпер Ірэна жыве ў Беластоку і працуе выхавацелькай у дзіцячым садку. У інтэрв’ю яна расказвае пра першыя цяжкія месяцы пасля вымушанага пераезду, пошук працы ў 60 гадоў і пра тое, чым польскія дзіцячыя садкі адрозніваюцца ад беларускіх: «У дзяцей шмат свабоды… Дзеці не хочуць ісці дадому».

Тое, што трэнд не змяніўся, паказала працэсія Божага Цела, якая адбылася 7 чэрвеня ў Мінску. Гэта цэнтральная ў годзе «маніфестацыя веры» каталіцкіх вернікаў. Урачыстае масавае шэсце, дзеля якога часова перакрывалі галоўныя вуліцы, прайшло праз цэнтр сталіцы. Аднак, гэта не трапіла ў інфармацыйную павестку дзяржСМІ, хоць, безумоўна, працэсія была важнай для горада падзеяй.

Як і ў мінулыя гады, адзіным выданнем, якое зрабіла рэпартаж з падзеі і апублікавала фота з мерапрыемства, стала недзяржаўнае медыя «Онлайнер».

Падобная сітуацыя – і ў іншых буйных гарадах Беларусі. Рэгіянальныя дзяржСМІ, у большасці, таксама праігнаравалі масавыя шэсці католікаў. Выключэннем стала Гродзеншчына. Напрыклад, смаргонская газета «Светлы шлях» апублікавала справаздачу аб працэсіі ў райцэнтры.

Таксама звычайна асвятляецца працэсія Божага Цела ў Гродне. Сёлета яе яшчэ не было – тут шэсце адбудзецца 11 чэрвеня.

Ліст патрыярху перадаў дарадца Ціханоўскай у дыпламатычных пытаннях Дзяніс Кучынскі — пра гэта ён расказаў Белсату. Ён таксама падарыў Варфаламею адноўлены слуцкі пояс — як сімвал беларускай гісторыі і спадчыны ВКЛ.

Падчас візіту Варфаламей сустрэўся з праваслаўнай супольнасцю Канстанцінопальскага патрыярхату ў Літве, у тым ліку з прадстаўнікамі беларускай парафіі.

Фота: Белсат

Кірыл грае ў духавым аркестры ChurchBrass, заснаваным у 1999 годзе ў мінскай царкве МСЦ ЕХБ. Ён беларускамоўны і перакладае на беларускую мову царкоўныя песні.

Лойку судзілі паводле ч. 1 і 2 арт. 361-4 КК — «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці». Яму прысудзілі «хатнюю хімію». Па гэтым артыкуле цяпер часта пераследуюць у тым ліку ў межах «справы Гаюна» — праекта, які адсочваў ваенную актыўнасць у Беларусі пасля пачатку поўнамаштабнай вайны.

«Шлях да Бога можа праходзіць не толькі праз манаскую келлю, але і праз залы пасяджэнняў, палітычныя дыскусіі, дабрачыннасць і адказнасць за грамадства»,

— сцвярджае ксёндз Вінтоў і звяртае ўвагу, што постаць Эдарда Вайніловіча разбурае стэрэатып, што святыя — гэта толькі «людзі алтара». Паводле ксяндза, сёння Касцёл усё часцей гаворыць пра Вайніловіча як пра чалавека, чыё жыццё можа стаць сучасным сведчаннем так званай «свецкай святасці».

«Ён не раздзяляў веру і штодзённае жыццё. Наадварот — лічыў, што сапраўдная вера павінна ўплываць на канкрэтныя рашэнні, адносіны да людзей і спосаб выкарыстання ўлады або багацця».

Паводле ксяндза доктара беатыфікація такіх асоб, як Эдвард Вайніловіч, а таксама біскуп Зыгмунт Лазінскі, дапамагла б беларусам убачыць, «што наша зямля — гэта не толькі тэрыторыя трагедый і выпрабаванняў, але таксама зямля людзей вялікага духу, веры і святасці».

«Сёння Беларусь, як і ўся Еўропа, перажывае крызіс аўтарытэтаў. Людзі стаміліся ад цынізму, палітычнай агрэсіі і недаверу. У гэтым кантэксце прыклад асоб, якія жылі не дзеля асабістай выгады, а дзеля служэння іншым, выглядае асабліва актуальным».