Нядаўна праваабарончыя арганізацыі ўключылі Быстрова ў спіс ужо вызваленых людзей, чый пераслед яны лічаць палітычна матываваным, і патрабуюць іх рэабілітацыі. Як раней стала вядома, у красавіку 2026 года святара асудзілі па «справе Гаюна» да «хатняй хіміі» і вызвалілі ў зале суда.

Віталь Быстроў і раней сутыкаўся з пераследам пасля 2020 года: яго затрымлівалі, арыштоўвалі на 10 сутак, а ціск на грэка-каталіцкую парафію ў Івацэвічах стаў адной з прычын, чаму яна не змагла прайсці перарэгістрацыю і падала заяву аб ліквідацыі.

У размове пра польскіх ксяндзоў, якім не працягваюць дазволы на пражыванне і служэнне ў Беларусі, Бяляцкі адзначыў, што гэтая практыка стварае сур’ёзныя праблемы для рэлігійнага жыцця краіны. 

«Наступствы гэтай палітыкі вельмі негатыўныя. Паглыбіўся недахоп духавенства. Ужо цяпер святары вымушаныя апекавацца некалькімі парафіямі адначасова».

Праваабаронца нагадаў, што сітуацыю ўскладняе тое, што з 2020 года частка беларускіх святароў таксама была вымушаная пакінуць краіну і не можа працягваць служэнне на радзіме.

На пытанне пра ксяндза Анатоля Парахневіча, які быў затрыманы ў сакавіку гэтага года і за кратамі перажыў інсульт, Бяляцкі адказаў, што святар застаецца ў ізаляцыі ад знешняга свету.

«Ніякай сувязі з ім няма. Дакладная інфармацыя даступная толькі адвакату, але той нічога не паведамляе, бо баіцца страціць ліцэнзію і падвергнуцца рэпрэсіям. Адсутнасць блізкіх сваякоў у ксяндза яшчэ больш паглыбляе ізаляцыю. Карэспандэнцыя і доступ да інфармацыі практычна заблакаваныя».

Бяляцкі таксама пракаментаваў абавязак паўторнай рэгістрацыі рэлігійных арганізацый, якая распачалася ў 2024 годдзе. 

«Улады выкарыстоўваюць гэты закон, каб аказваць ціск на ўсе рэлігійныя супольнасці і прымушаць іх да лаяльнасці рэжыму».

Паводле праваабаронцы, найбольш ад перарэгістрацыі пацярпелі пратэстанцкія супольнасці, аднак яна закранула таксама католікаў лацінскага абраду і грэка-католікаў. З 16 грэка-каталіцкіх парафій у Беларусі ўжо закрыты чатыры, а працэс перарэгістрацыі працягваецца.

Святара затрымалі ў канцы 2025 года ў межах справы «Беларускага Гаюна». У красавіку 2026 года яго асудзілі паводле артыкула аб «садзейнічанні экстрэмісцкай дзейнасці» да «хатняй хіміі» і вызвалілі ў зале суда.

Віталь Быстроў і раней сутыкаўся з пераследам пасля 2020 года: яго затрымлівалі, арыштоўвалі на 10 сутак, а ціск на грэка-каталіцкую парафію ў Івацэвічах стаў адной з прычын, чаму яна не змагла прайсці перарэгістрацыю і падала заяву аб ліквідацыі.

У рыма-каталіцкай парафіі святога Мікалая ў Свіры 5 ліпеня развіталіся з пробашчам – ксяндзом канонікам Багуславам Маджэеўскім, дэканам Мядзельскага дэканату. Гэта польскі святар, які 30 гадоў служыў у Беларусі, а цяпер вымушаны вяртацца ў Польшчу.

Ён – адзін з пяці прадстаўнікоў духавенства з Польшчы, якія доўгія гады служылі ў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, а цяпер не атрымалі ад уладаў дазволу на далейшую рэлігійную дзейнасць у Беларусі.

Праводзіць ксяндза прыехалі тры іерархі: Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Юзаф Станеўскі, арцыбіскуп эмэрыт Тадэвуш Кандрусевіч і Генеральны вікарый біскуп Юрый Касабуцкі.

Пра гэта паведаміла архідыяцэзія, аднак з загалоўкам «У Свіры з удзелам іерархаў падзякавалі пробашчу за 30 гадоў служэння ў Беларусі», з якога не вынікае, што святар завяршыў гэта служэнне. 

Сярод тэксту ёсць толькі ўзгадка пра тое, што ксёндз «далей будзе несці служэнне ў Варшаўска-пражскай дыяцэзіі (Польшча), да якой кананічна належыць». Прычына ад’езду з Беларусі не называецца.

Такім чынам, пацверджана тэндэнцыя, якую выявіла «Хрысціянская візія»: на фоне публічнай дэманстрацыі «адзінства» і ўзаемападтрымкі ў адносінах паміж Каталіцкім Касцёлам у Беларусі і дзяржавай працягваюць адбывацца схаваныя працэсы, якія ні той, ні другі бок імкнуцца не афішаваць.

Раней іншы польскі святар, дэкан Стаўбцоўскага дэканата, ксёндз Мар’ян Шэршань, пакінуў Беларусь пасля 36 гадоў служэння. Пра развітанне з ім ніякіх афіцыйных узгадак увогуле не было. Гэты святар таксама быў у спісе тых польскіх святароў, якім не працягнулі дазвол на служэнне ў Беларусі.

Мітрапаліт Юзаф Станеўскі прызначыў новым пробашчам ў Свіры ксяндза Мікалая Гракава – былога супрацоўніка Catholic. by.

Вядома, што Андрэй і Варвара Латышэвічы — вернікі, хрысціяне веры евангельскай (пяцідзесятнікі). Шмат гадоў яны займаліся дабрачыннай працай, дапамогай дзецям, сіротам, дзецям з інваліднасцю і выпускнікам інтэрнатаў.

Па папярэдняй інфармацыі, у сакавіку былі затрыманыя некалькі чалавек, якіх абвінавачваюць у «арганізацыі нелегальнай міграцыі».

Да палітычных падзей Гарох працаваў у псіханеўралагічным інтэрнаце і, паводле яго словаў, менавіта там на ўласныя вочы бачыў, як дзяржаўная сістэма пакідае без належнай дапамогі самых безабаронных людзей. Ён кажа, што ў яго заўсёды было абвостранае пачуццё справядлівасці — і ў 2020 годзе гэта прывяло яго да ўдзелу ў пратэсце.

У зняволенні Гарох прайшоў праз ШІЗА, ПКТ, збіццё і суседства з камерай Вітольда Ашурка ў апошнія дні яго жыцця. Пасля вызвалення ён апынуўся ў вымушанай эміграцыі, страціў маёмасць, але ў інтэрв’ю кажа, што не хоча жыць у ролі ахвяры: «Я хачу справядлівасці».

У гэтым наборы ёсць стыкер з выявай хрысціяніна(кі), які(ая) моліцца на фоне нацыянальнага сцяга Беларусі. Побач подпіс: «Малюся за».

Dissidentby высветліў, хто былі гэтыя людзі: 

• Рамуальд Вайніцкі, ваенны ў адстаўцы, і 
• Вікторыя Шанец, якая працавала ў Валожынскім раённым сацыяльна-педагагічным цэнтры. 

Іх адзінай «віной» было тое, што яны хадзілі ў адну парафію з ксяндзом.

Паводле мясцовых, гэты ўчастак ужо спрабавалі прадаць з аўкцыёну, але пакупніка не знайшлося. Цяпер ён зноў выстаўлены на паўторныя таргі: аўкцыён прызначаны на 2 ліпеня, пачатковы кошт — 6 600,98 рубля. На ўчастку, як кажуць жыхары, знаходзіцца зямля пад агарод і гаспадарчая пабудова — хлеў. Сельсавет гатовы аддаць гэтую зямлю бясплатна.

Суразмоўцы кажуць, што мясцовыя самі не хочуць браць гэтую зямлю і адгаворваюць іншых: лічаць яе несправядліва адабранай у ксяндза. «Гэта грэх — браць чужое», — так тлумачаць сваю пазіцыю людзі ў Новай Мышы. Прыезджых, паводле іх словаў, таксама папярэджваюць: не звязвацца, бо калі справядлівасць калісьці вернецца, укладзеныя грошы і сам участак могуць стаць праблемай.

Гэта працяг гісторыі з маёмасцю ксяндза Генрыха Акалатовіча. Раней у яго ўжо арыштавалі і выстаўлялі на продаж аўтамабіль, зямельны ўчастак, а цяпер — і старыя абразы, якія ў апісаннях саміх аўкцыёнаў названыя аб’ектамі гістарычнай і культурнай каштоўнасці.