Она включает ответ Светланы Тихановской на энциклику папы Франциска Fratelli tutti, текст кс. Вячеслава Барка: «Папа Франциск, как остановить войну в Беларуси?», письма политзаключенного Игоря Лосика, жены политзаключенного Павла Северинца Ольги и группы родственников политзаключенных «Освобождение». Некоторые из них, а также письмо «Христианской визии» госсекретарю Святого престола кардиналу Пьетро Паролину публикуются впервые.

Книгу можно скачать бесплатно. Информацию о распространении печатной версии можно получить на сайте издательства «Скарына».

Цягам апошніх двух гадоў беларуская грамадзянская супольнасць, а таксама палітвязні і іх сем’і, неаднаразова звярталіся да Апостальскай Сталіцы і папы Францішка ў надзеі, што Ватыкан зможа пасадзейнічаць спыненню рэпрэсій у Беларусі і вызваленню палітычных вязняў. “Хрысціянская візія” адсочвала гэтыя спробы і садзейнічала ім.

Гэтымі днямі “Хрысціянская візія” выдала па-ангельску кнігу “Belarus Knockin’ at the Vatican’s Doors: Appeals of the Belarusian Civil Society in the Context of the Political Crisis 2020” (Беларусь грукаецца ў дзверы Ватыкана: Звароты грамадзянскай супольнасці ў кантэксце палітычнага крызіса 2020 года), якая дакументуе спробы беларускай грамадзянскай супольнасці заручыцца падтрымкай Апостальскай Сталіцы.

Яна адкрываецца водгукам Святланы Ціханоўскай на энцыкліку папы Францішка Fratelli tutti, у якой лідарка дэмакратычнай Беларусі разважае пра магчымыя шляхі вырашэння канфлікту ў грамадстве ва ўмовах, калі толькі адзін бок мае сродкі гвалту і з ахвотай карыстаецца імі дзеля несправядлівага ўтрымання ўлады.

Тэму працягвае тэкст ксяндза Вячаслава Барка, папулярнага відэаблогера і прапаведніка, “Папа Францішак, як спыніць вайну ў Беларусі? Як спыніць зло?”

У кнізе публікуюцца лісты да папы Францішка палітычнага зняволенага Ігара Лосіка, жонкі палітычнага зняволенага Паўла Севярынца і групы сужонкаў і сваякоў палітычных зняволеных у Беларусі “Вызваленне”.

Гэтыя звароты суправаджаліся лістамі ад “Хрысціянскай візіі”, якія публікуюцца ўпершыню.

Таксама ўпершыню публікуецца ліст “Хрысціянскай візіі” да дзяржсакратара Апостальскай сталіцы кардынала П’етра Параліна.

Кніга заканчваецца аналітычным артыкулам каардынатаркі “Хрысціянскай візіі” Наталлі Васілевіч пра стаўленне Ватыкана да падзей палітычнага крызіса 2020-21 гг. у Беларусі.

Электронны файл (PDF, 1.4 Mb) кнігі можна спампаваць задарма.

Інфармацыю пра распаўсюд друкаванай версіі можна атрымаць на сайце выдавецтва Скарына.

“Усё, чым нам вораг пагражае — Ты абернеш дабром”

Праз сэрца як праз сітца… Кап, кап, кап, сок з роспачы, надзеі, болю і шчасця…

Пакой напоўнены зімовым мяккім святлом, так што амаль не відаць закратаваных вокнаў, і сонечныя зайчыкі кладуцца на твары трох цалкам шчаслівых людзей, якія, абняўшыся, ляжаць на ложку – мужчына, жанчына і іх маленькі хлопчык.

Гэта мы! Вось проста зараз, разам, у шыкоўным гатэлі для доўгіх спатканняў Шклоўскай калоніі нумар 17.

Цуд даўжынёй у два дні. Слоў не хапае, і паветра таксама.

Абняць адзін аднаго зноў роўна праз паўтара года. Бог быццам адмервае чарговы этап суцяшэннем – трымайцеся, родныя, і нічога не бойцеся. Я з вамі.

І кожная будзёная рэч як дзіва – разам прачнуцца, разам паснедаць, памыць посуд, разам спяваць і маліцца, адкрыць бляшанку з аліўкамі, разам прайсціся па калідоры.

І глядзіш на ўсе вочы і не верыш – вось ён. Пахне дрэвам. Усміхаецца. Такі ж родны, такі ж уважлівы, толькі яшчэ больш мяккі, быццам цярпенні, якія шчодра сустракаюцца на яго шляху, размякчаюць яго сэрца, а не ачарсцвяюць.

“Приятного времяпрепровождения” – кажа мясцовы зэк, як швейцар. І ты ліхаманкава ловіш кожную хвіліну і ведаеш, што кожная міне.

А наш хлопчык, быццам і не было гэтага доўгага расстання, сустрэў тату словамі: “О, тата, прывітанне, давай лётаць самалёцікам”.

А пасля: абняцца, быццам на вечнасць, слухаць як б’ецца сэрца адзін аднаго, стварыць у гэтым пакоі свой уласны свет і назіраць, як ён зноў знаёміцца з сынам. Несанкцыянаванае шчасце. І як хочацца ў два дні змясціць усё, што скрадзена за паўтара года.

Не ведаю, ці спаў гэтыя дзве ночы Паша – заўсёды, як я прачыналася, ён глядзеў на нас. Я лавіла яго позірк, стоены і глыбокі: “Уся Беларусь глядзіць на мяне праз твае вочы” – кажа.

А Францішак ціхамірна спаў між намі, раскідваючы ручкі ў розныя бакі. Для яго гэта звыклыя рэчы: збіраць перадачы, ездзіць па судах і СІЗА, чакаць лістоў з турмы і маліцца, каб тата хутчэй вярнуўся.

Сціскаеш сэрца да болю і думаеш – няхай будзе праклятае ўсякае зло на нашай зямлі.

Паша… Родны, схуднелы, стомлены, але моцны, сабраў сябе на гэта спатканне – рыхтаваўся, і толькі ў адзін кароткі момант угледзела, як слязінка скацілася па чыста паголенай “рэжымнай” шчацэ: “Прабач, каханая мая, расслабіўся”.

Праз каханне Бог асвячае беларускія турмы. Праз цярпенні народа Бог асвячае Беларусь. Мы частка гэтай зямлі, яе гісторыі, у якой лёсы плятуцца габеленамі, у якой вераць, любяць, спадзяюцца, ахвяруюць сабой. Мы не адарвемся ад яе, бо прараслі ў гэту зямлю карэннем, куды мы без яе, куды яна без нас.

Як цяжка казаць пра каханне словамі… Гэтыя два дні зноў адчувала сябе як нявеста. А пасля спаткання сэрца ўзяць і вырваць.

Пакладу ўспаміны ў самы каштоўны куфар свайго сэрца і пакуль замкну, бо марыць балюча.

Але… “Няхай не сумняваецца сэрца вашае”. Яшчэ, яшчэ і яшчэ раз… Дзень за днём, быццам грукае ў грудзях, то ліхаманкава, то з радасцю, то з атупеннем – Яна 14:1 – “няхай не сумняваецца сэрца вашае”!

Сярод бруду і холаду, у цемры, ёсць светлая зорка – надзея, што гэты сон сярод многіх бясконцых дзён стане явай, і жыву гэтым днём, і рыхтуюся, ён будзе!

8-9 снежня 2021 года”

Крыніца

На малюнку сын Паўла – Францішак. Гэты партрэт прыйшоў у апошнім лісце ад вязня з Магілёва.

“Нашаму тату Кастусю Севярынцу усё яшчэ дрэнна, асабліва ноччу (бацька Паўла захварэў на каранавірус – ХВ). Нам застаецца толькі маліцца за нашых родных і спадзявацца на Бога. Прашу ўзгадваць нашу сям’ю ў малітвах”, – піша Вольга Севярынец.

Беларуская хрысціянская дэмакратыя

14 June 2021

Your Holiness, much-esteemed Pope Francis,
I would not dare writing to you if not for the extreme circumstances my dear Belarus and my family have found themselves in. I am turning to you to tell the story of a little boy, Francišak, and his dad.

We live in the Belarusian capital, Minsk. When my husband and I learned that we were expecting a child, the country was celebrating the 500th anniversary of the first Belarusian Bible published by Francis Skaryna. We decided to name our boy in his honour and in your honor – Francišak. He is now three years old. He has been growing up without his dad for more than a year.

This is how long his dad, Paval Sieviaryniec, has been imprisoned for. Paval is a sincere believer, a Christian, a writer. He is among those who revived the legendary party of 1920-30s, the Belarusian Christian Democracy. All his work, writings and family life are underpinned with Christian values. His biggest dream is Belarus believing in God. He has committed to this dream without sparing himself.

Since 1994, during the long dictatorship years in Belarus, Paval has spent nearly eight years in jails and in places of penal work following false accusations and unjust sentences. Last year, he was kept in solitary confinement – a small room without windows and personal belongings – for 70 days as an arbitrary punishment. Even the Bible was taken away from him! He did not have a blanket or mattress to sleep in. He used a bottle of water instead of a pillow. For the whole summer, he was deprived of walks and a shower. He could only walk and pray in this inhumane solitary confinement.

At the latest unjust trial, Paval chose to remain silent. He explained his decision by the example of Christ who silently faced unjust accusations. The secret court ignored that Paval’s actions were absolutely peaceful and in accordance with the rights provided by the Belarusian Constitution. It sentenced him to seven years of strict regime jail.

There are hundreds of people and stories like mine in Belarus today. Dads, mums with many children, sick people and even children remain in prisons. Their only crime was the desire to live in a free country. They are desperately craving for truth and justice. Each of them carries a cross for Belarus.

Paval is convinced that in today’s Belarus everything depends on the Church – whether it will raise its voice for the truth or will continue living in lies and fear, and turning a blind eye to the suffering of people.

Our long-awaited son, Francišak, is growing up without a father. This year, he has learned to speak and can pray Our Father. He also sings, his favorite song is I Am Not Afraid, My God Is with Me. From prison, Paval sends drawings and letters to Francišak. He asks him to listen to his mum and pray to God.

Only recently, after a year of Paval’s arrest, Francišak and I were allowed to visit him in a jail. We talked to Paval through the glass. We laughed and prayed together. Francišak begged his dad to go out with him to play, but Paval was not permitted to do it, although he was guilty of nothing.

Paul is a wonderful father and a beloved husband. I tell my son that his dad is a hero. Francišak and I love Paval and miss him. I am very afraid that he may never not return to us from the Belarusian jail.

We ask you to remember and pray for our family: for Paval and little Francišak, as well as for all the imprisoned and tortured Belarusians.

We ask you to pray for our country, Belarus. Many of us dream of living in a society rooted into Christian values and truth. They have done a lot to make it happen one day.

Remember us in prayer.
Long live Belarus! Long live with God!

14 чэрвеня 2021

Ваша Святасць, глыбокапаважаны Папа Францішак,

Я б не адважылася пісаць да Вас, калі б не трагічныя падзеі, якія адбываюцца ў маёй дарагой Беларусі і ў маёй сям’і. Я звяртаюся да Вас, каб распавесці гісторыю маленькага хлопчыка Францішка і яго таты.

Мы жывем у сталіцы Беларусі ў Менску. Калі мы з мужам даведаліся, што чакаем дзіця, былі дні 500-годдзя з выдання Бібліі Францішка Скарыны – першай друкаванай беларускім асветнікам Бібліі. І мы вырашылі назваць нашага хлопчыка ў гонар Скарыны і ў Ваш гонар – Францішкам. Зараз Францішку тры гады, і ўжо год ён расце без таты.

Яго тата, Павел Севярынец, больш за год знаходзіцца ў беларускай турме. Павел – шчыры вернік, хрысціянін, пісьменнік, ён адзін з тых, хто аднавіў у Беларусі легендарную хрысціянскую партыю 1920-30 гадоў “Беларускую хрысціянскую дэмакратыю”. Усю сваю дзейнасць, кнігі і сям’ю ён будуе на хрысціянскіх каштоўнасцях. Беларусь, якая верыць у Бога, – яго галоўная мара, і ён ідзе да гэтай мары, не шкадуючы сябе.

За ўвесь час дыктатуры ў Беларусі Павел па незаконных прысудах правёў па турмах, ізалятарах і “хіміях” каля 7,5 год. Летась яго 70 сутак безпадстаўна трымалі ў карцары – маленькім памяшканні без вокнаў, без асабістых рэчаў, у яго забралі нават Біблію, у яго не было коўдры і матраса, каб спаць ён падкладаў бутэльку з вадой пад галаву, цэлае лета яго не вадзілі на прагулкі і ў душ. Адзінае, што ён мог рабіць у карцары – хадзіць і маліцца.

На неправедным судзе Павел абраў пазіцыю маўчаць, спаслаўшыся на тое, што і Хрыстос маўчаў, калі яго несправядліва судзілі. Закрыты суд незаконна прысудзіў Паўлу 7 год узмоцненага рэжыму, хоць усе яго дзеянні былі абсалютна мірнымі і не выходзілі за рамкі беларускай Канстытуцыі.

І сёння ў Беларусі сотні такіх людзей і гісторый. У турмах застаюцца таты, шматдзетныя мамы, хворыя людзі, дзеці, адзінае злачынства якіх – гэта жаданне жыць у свабоднай Беларусі. Многія з гэтых людзей адчаіліся, яны прагнуць праўды і справядлівасці. Кожны з іх нясе свой крыж за Беларусь.

Павел кажа, што сёння ў Беларусі ўсё залежыць ад Царквы – узнясе яна голас за праўду ці будзе працягваць жыць у хлусні і страху, закрываючы вочы на пакуты людзей.

Францішак, наш доўгачаканы сынок, расце без таты і за гэты год ён навучыўся гаварыць, маліцца “Ойча наш”, спяваць, яго любімы спеў “Я не баюся, мой Бог са мной”. Павел дасылае Францішку з турмы малюнкі, піша лісты, просіць слухацца маму і маліцца Богу.

Нядаўна нам далі першае за год спатканне з татам і мужам, мы пайшлі на яго разам з Францішкам, мы размаўлялі з Паўлам праз шкло, смяяліся, маліліся разам. У канцы Францішак вельмі прасіў, каб тата пайшоў з ім на вуліцу гуляць, але тата не можа гэтага зрабіць, хоць ён ні ў чым не вінаваты.

Павел – цудоўны тата, каханы муж. Я гавару сыночку, што яго тата герой. Мы з Францішкам яго вельмі любім і чакаем, але я вельмі баюся, што ён не вернецца да нас з беларускай турмы.

Просім Вас памятаць і маліцца за нашу сям’ю, за Паўла, за маленькага Францішка, а таксама за ўсіх зняволеных і змучаных беларусаў.
Просім Вас аб малітве за Беларусь. Многія беларусы мараць жыць у краіне, якая будзе грунтавацца на хрысціянскіх каштоўнасцях і на праўдзе, і ўжо вельмі многае зрабілі, каб так аднойчы сталася.

Памятайце пра нас у малітве.

Жыве Беларусь! Жыве з Богам!

Для такого “первого контакта” митрополит Вениамин выбрал менее острую тему, чем выборы или насилие, и вступил в дискуссию о символах. Однако очевидно, что Павел Северинец не столько призвал порассуждать, действительно ли бело-красно-белый флаг можно считать знаменем Христа и насколько он связан с лентами на мантиях епископов, но в первую очередь призвал Церковь в лице митрополита Вениамина не допустить криминализации этого символа, за которой последовали бы новые репрессии. В связи с этим митрополит предлагает лишь “не использовать его для выражения политических взглядов”.

Письмо митрополита вызвало большой резонанс и много резких комментариев, в том числе от активных православных верующих и священнослужителей. У многих возмущение связано не с темой флага как такового, но с неадекватностью ситуации в целом, когда митрополит Вениамин желает хорошего поста заключённому. Ниже приведены некоторые из реакций.

Протоиерей Андрей Яворец

Ну, вот и дождались. Митрополит Вениамин ответил Павлу Северинцу на его обращение о содействии в том, чтобы бело-красно-белый флаг не был признан в Беларуси экстремистским. Северинец аппелировал к тому, что в контексте христианской культуры б-ч-б стяг многими воспринимается как флаг Христа. И, соответственно, Православная церковь должна высказаться в его защиту.

И вот пришёл ответ. Его у себя в профиле разместила Вольга Севярынец, жена Павла.

К сожалению, текст не оставил ни у кого, кто его прочитал, никаких положительных эмоций. Одни досады и разочарования. И формой, и содержанием. А некоторые прямо говорят про то, что испытывают ни много, ни мало – испанский стыд. Это когда стыдно не говорящему или пишущему, а слушающему и читающему. Наверное, к последним я могу отнести и себя. Поскольку, честно, не знаю, возможна ли иная рефлексия в данном случае. (Думаю, что всякий читавший, меня поймёт). И на этом поставить точку.

Но, всё же, несколько тезисов, объясняющих мои эмоции, считаю необходимым изложить. Итак:

1. Первый момент. Да, у Христа нет флага, Он – вне политических сообществ и их символики. Но так вышло в истории Беларуси, (и не только), что для конкретного народа символ Его Крови на плащанице стал и символом нации. Не стоит ли этот факт если не приветствовать, то хотя бы просто отметить как данность? Причём, в весьма положительном ключе, поскольку даёт уникальную точку опоры для разговора о Христе с народом, который дважды (!) провозглашал свою независимость под этим флагом!

2. Второй момент. В тексте присутствует пассаж с мягким, но прозрачным намёком на принятие иерархией БПЦ дискурса госпропаганды и его ретрансляцией в своей коммуникации с обществом. Это место, где говорится, что, мол “не хотите, чтобы б-ч-б флаг был признан экстремистским, – не используйте его для выражения политических взглядов”. И вот тут вопрос – а что, выражение политических взглядов = экстремизм!? Да и сама фраза выглядит как-то с привкусом шантажа: не делайте так-то, и не будет вам проблем. А это уж точно не к лицу Церкви.

3. Пункт третий. Точнее – последний абзац. Я не могу себе представить, что тот, кто писал этот текст, не знал, что его адресат вот уже 10 месяцев сидит в тюрьме в достаточно жёстких условиях. Всё всем хорошо известно! И тогда, тем более ужасно не по-христиански и не по-человечески выглядят эти пожелания доброго поста и духовных размышлений… Если не сказать, что цинично… Поскольку, чего-чего, а как раз поста и размышлений там более, чем предостаточно! А ещё – унижений, боли, карцерного холода и неполученых писем!..И тем не менее, именно такие слова нашлись у Церкви к тому, кто в темнице, и к кому Христос звал приходить и посещать. Поскольку в заключённом, Христос просит увидеть Его. Видимо, в этом вся и проблема… Проблема со зрением…

В общем, без этого абзаца текст мог бы тихо кануть в лету и быть спокойно забытым ещё одним канцелярским документом. Но теперь ему уготована большая миссия – им будет нас судить История. И даже больше – Вечность!

P.S. Сярод каментарў і водгукаў на гэтую навіну ў профілі спадарыні Вольгі Севярынец найбольшы мой асабісты рэзананс выклікаў допіс айца Сергія Лепіна. Можаце лічыць, што гэта кароткая версія маіх выказаных тут думак і разваг. Вынік якіх ідэнтычны з айцом Сергіем – мне проста сорамна…

Источник

Пратаярэй Сяргей Лепін

(у каментары да публікацыі Вольгі Севярынец)

Вольга, мне б вельмі хацелася Вам нешта сказаць такое добрае і шчырае… але анічога ў галаву не прыходзіць акрамя таго, што мне… проста сорамна. Прабачце.

Протоиерей Владимир Дробышевский

Очень мне интересно стало. Когда так называемый митрополит Тупеко свое драгоценное седалище размещает на троне, что стоит на горнем месте в алтаре под большущей иконой Христа, да еще в важное время чтения Св. Писания за богослужением; или на многочисленных обязательных орлецах вышагивает со змеевидным властным посохом; или когда за ним несут длиннющие воскрылия риз — он в такие моменты постоянно и неотрывно воспоминает Христа, который «не меў і “дзе галавы прытуліць” (Лк. 9:58)»?!? Или Вениамин тут Христа не вспоминает, нет, а просто напросто являет и символизирует?!

«Ён не меў свайго сцяга» — это пишет человек, погруженный в семиотику и окруженный символами? Выноси их храмов хоругви и иконы Многие люди на протесты ходили с иконами — на сутки их, иконы сжечь! А ведь кто-то и Библию в руках носил… Сколько нужно случаев «выкарыстоўвання, не з рэлігійнай, а з палітычнай мэтай», чтобы эти символы стали «прызнаны экстрэмісцкімi»? Один? Десять? Сто один?

Евангелие ужасно экстремистская книга. В каждой главе, в каждой строке. Но нашли управу и на постоянно новую благую весть о свободе. Тоже радикально — выбросили из Евангелия Христа и поклоняются поклонению себе. Во время Пассий, которые очень все так любят, постоянно на проповеди звучит, мол это мы (читай: вы), своими грехами постоянно распинаем Его. Харэ уже использовать подобный символизм в своих личных целях! Ведь прямым текстом написано: первосвященники и архиереи искали Его, они отдали приказ, схватили и судили Его. Они приговорили Его к смерти. Именно первосвященники и архиереи научили народ кричать: «распни, распни его» и прочие безумные глаголы. Они же пытались искушать Его на кресте: «сойди и спаси себя, если ты спаситель». Воистину мы живем в евангельское время — вновь можем лично наблюдать ровно то же самое.

Вот и «Божай міласцю мітрапаліт ВЕНІЯМІН» легко, в двух строках, в письме политзаключенному вновь распял Христа. Походя и обыденно. но: «захоўвайчы мір і дабрыню, развагу ў сваёй душы».

Хорошего тебе, митрополит, великого поста и настроения. Желаю, чтобы мышцы лица не сильно уставали, ведь лизательные движения приходится делать все чаще. и все глубже.

Источник

Иерей Александр Шрамко

Вот думаю, плюнуть ли в лицо так наз. «митрополиту вениамину» дистанционно или физически?

Источник

Теолог Наталля Василевич

Письмо Митрополита Вениамина политическому заключенному Павлу Северинцу в тюрьму заканчивается так:

“Желаю Вам и Вашим близким с пользой для души провести время Великого поста!” (перевод с белорусского).

Человек сидит ни за что почти год – сначала комплектами давали ему сутки по административке, где он сидел в карцере на табуреточке шириной 20 сантиметров, одни сутки заканчиваются, ему новые лепят. Потом, наконец, перевели в СИЗО – и тут продляют и продляют срок содержания под стражей.

Желаю Вам, Митрополит Вениамин, стать хоть немножечко человеком.

Источник

Митрополит Вениамин пожелал политзаключенному Павлу Северинцу провести Великий пост с пользой для души.

А я хочу напомнить самому Митрополиту, какой пост для души полезен.

Дадим слово Самому Богу, который говорит через пророка Исайю:«Вот пост, который Я избрал: разреши оковы неправды, развяжи узы ярма, и угнетенных отпусти на свободу, и расторгни всякое ярмо».(Исайя 58:6)

Источник

Митрополит Вениамин с сегодняшним письмом Павлу Северинцу войдёт в учебники истории Церкви. В главу про кризис православной жизни и богословия в начале 21 века, в качестве иллюстрации полного вытеснения этики аскетикой. Добро, зло, любовь, сострадание? Нет, не слышали. Вопросы нравственности легко заменяются постом. Вопросы эмпатии – уходом в православную нирвану. И пусть весь мир подождёт.

Источник

Миссионер Руслан Яроцкий

Когда митрополита Вениамина назначили на кафедру, многие задавались вопросом: “Каким будет первый белорусский митрополит?”. Сейчас люди спрашивают, христианин ли он вообще. Я не знаю. Спросите у него сами.

Моя искренняя молитва за семью Павла Северинца и надежда на его освобождение из тюрьмы. Пожелать человеку в тюрьме хорошего поста – то же самое что предложить голове Иоанна Крестителя шапку, чтобы не простудиться.

Скорее всего это письмо написанное супруге Павла, написано не Владыкой. Так принято. Если бы мои советы что-то значили, я бы посоветовал уволить этого мудака, который, так подставляет Митрополита и всю белорусскую церковь. Мы уже устали за вас оправдываться.

Источник

“30 сакавіка 2021 г. №2-01/44. Севярынцу П.К.

Мір Вам, Павел Канстанцінавіч!

Вы заклікаеце не дапусціць, каб б-ч-б сцяг быў прызнаны экстрэмісцкім, яго Вы называеце “бел-чырвона-белым сцягам Хрыста”. Заўважым, што сцяг (флаг), герб і гімн з’яўляюцца сімваламі пэўнай дзяржавы. І ў Рэспублікі Беларусь ёсць такія дзяржаўныя сімвалы. Сімваламі ж Хрыста з’яўляецца Яго крыж і ікона.

Сапраўды, праваслаўныя архіерэі маюць на сваёй мантыі бел-чырвона-белыя палоскі – “струмяні”, якія служаць напамінам пра Прачыстую кроў Спасіцеля на белай Плашчаніцы. Але дадзенае спалучэнне колераў тканіны стала выкарыстоўвацца, акрамя названага вышэй выпадку, не з рэлігійнай, а з палітычнай мэтай.

Нельга пагадзіцца з Вамі, што бел-чырвона-белы сцяг – “сцяг Хрыста”. Хрыстос, Сын Божы і Сын Чалавечы, па-за палітыкай, прыйшоў усіх спасці. Ён не меў свайго сцяга, як не меў і “дзе галавы прытуліць” (Лк. 9:58). Каб б-ч-б сцяг не быў прызнаны экстрэмісцкім, бачыцца дастатковым не выкарыстоўваць яго для выражэння палітычных поглядаў.

На іншыя пытанні, якія Вы ўзнімаеце, неаднаразова даваліся адказы ў маіх афіцыйных выступленнях і інтэрв’ю.

Жадаю Вам і Вашым блізкім з карысцю для душы правесці час Вялікага посту! Захоўвайце мір і дабрыню, развагу ў сваёй душы.

Роспіс, Божай міласцю мітрапаліт ВЕНІЯМІН”