«На «Віцьбе» сядзіць дастаткова каталікоў, але святароў да іх не пускаюць. Начальнік палітаддзелу калоніі на запыты зняволеных вернікаў адказваў, што біскуп Буткевіч памёр (супрацоўнік калоніі «некалькі разоў так «хаваў» біскупа») і што ніхто з ксяндзоў да іх не хоча ехаць. Усё гэта было няпраўдай», — распавядае герой матэрыялу.

Адміністрацыя калоніі не дазваляла вернікам ні паспавядацца, ні прымаць Камунію. Вязень распавядае, што атрымаў ліст з з бласлаўленнем ад нунцыя Антэ Ёзіча «праводзіць Імшы без права споведзі ці ўдзяляць Камунію». Відавочна маецца на ўвазе магчымасць, прадугледжаная Кодэксам Кананічнага Права — «калі па прычыне адсутнасці святога служыцеля або па іншай важкай прычыне ўдзел у эўхарыстычнай цэлебрацыі аказваецца немагчымым, вельмі рэкамендуецца, каб вернікі прымалі ўдзел у Літургіі слова (…) або каб праводзілі належны час на малітве» (кан. 1248 п.2).

Гэта практыка вядомая беларускім каталікам, якія жылі ў СССР. Тады з-за адсутнасці святароў вернікі проста збіраліся на нядзельную малітву, каб адзначыць святы дзень.

«На святы мы ссоўвалі сталы проста ў бараку, запальвалі свечкі і ўсе разам маліліся. І праваслаўныя прыходзілі да нас. Яны нават свечкі рабілі для нас паводле нашых стандартаў. Так, рабілі і прыносілі з царквы. Не толькі праваслаўныя — і мусульмане да нас прыходзілі», — апавядае Сяргей.