Дзмітрый – праваслаўны вернік з Віцебска, рэгіянальны актывіст, журналіст і ўдзельнік «Хрысціянскай візіі», адзін з адмінаў нашай ініцыятывы «Хрысціяне супраць вайны».

Как стало известно «Христианской визии» от католических приходов французского острова, сестры СЕМ с продажей своих товаров были замечены сейчас там.

В 2025 году они уже бывали на острове — к примеру, объявление о визите СЕМ делал приход корсиканского города Бонифачо. При этом в объявлении было указано, что минский монастырь якобы собирает деньги для детского дома и психиатрической больницы.

Свято-Елисаветинский монастырь активно помогает российскому фронту и часть своего дохода от продаж направляет на поддержку российской агрессии.

Поэтому напоминаем о мерах предосторожности.

Людям в Беларуси стоит исходить из простого правила: чем меньше прямого взаимодействия с «формированием», тем безопаснее. Это значит — не донатить, не отправлять фото, видео, документы и другую информацию без крайней необходимости, не вступать в переписку «просто так».

Если контакт все же нужен, лучше писать только в официальные аккаунты и помнить, что главный риск — следы на вашем устройстве. После общения безопаснее очищать историю переписки и удалять чат, а если вы не уверены в своей цифровой безопасности, от контакта лучше отказаться вовсе.

Отдельно советуем убрать явные следы аффилиации: выйти из профильных групп и чатов, удалить старые лайки, комментарии и репосты, не хранить у себя то, что может показать связь с инициативой. Логика здесь одна: в условиях Беларуси любой лишний цифровой или публичный след может стать проблемой.

О том как беларусы создали крупнейший христианский антивоенный ресурс, можно прочитать тут.

Названы и участники нового российского «иноагента» — «Христиане против войны»

Это
— Дмитрий Корнеенко;
— Наталля Василевич.

«Па інфармацыі, атрыманай ад вернікаў парафіі Адведзінаў Найсвяцейшай Панны Марыі ў вёсцы Альковічы, Вілейскага дэканата з 17 сакавіка 2026 года ў парафіі адсутнічае пробашч ксёндз Анатоль Парахневіч, дом, дзе пражываў пробашч, апячатаны пячаткамі КДБ.

У нядзелю 22 сакавіка 2026г. касцёл быў зачынены і святая Імша не цэлебравалася. Ніякай афіцыйнай інфармацыі адносна месца знаходжання ксяндза Анатоля Парахневіча ў Курыі да цяперашняга часу няма».

Курыя папрасіла святароў аб малітве ў сувязі з узніклай сітуацыяй.

Судить об итогах перерегистрации пока можно лишь по обрывочным сведениям и с помощью анализа некоторых деталей.

Например, «ХВ» обратила внимание, что при регистрации организации капуцинов свидетельство о госрегистрации было выдано под номером 159. Это произошло в феврале 2026 года, уже после завершения процесса перерегистрации.

До его начала — по данным на 2024 год — в Беларуси было 173 религиозные организации общеконфессионального значения. Это, в частности, монастыри, миссии, братства, сестричества, духовные учебные заведения.

Выходит, что после перерегистрации таковых стало меньше на 15 (без учета организации капуцинов, поскольку она ранее не имела регистрации и получила такой статус впервые).

Насколько известно «ХВ», трудности при перерегистрации имели греко-католические общины вследствие своей малочисленности. Однако на данный момент лишь один приход значится как подлежащий ликвидации. Это община Матери Божией Жировичской в Ивацевичах.

Такую информацию «ХВ» нашла в Едином государственном регистре юридических лиц и индивидуальных предпринимателей, куда должны быть занесены все религиозные организации. 24 декабря 2025 года ивацевичской общине был присвоен статус «в процессе ликвидации».

Все остальные греко-католические общины Беларуси пока имеют статус действующих организаций.

В отчете Уполномоченного по делам религий и национальностей о заседании коллегии аппарата по итогам 2025 года сказано, что в Беларуси «по итогам перерегистрации сохранилось межконфессиональное многообразие — подтвердили свое существование все 25 конфессий и религиозных направлений».

Однако, как сообщала «ХВ», в некоторых регионах несколько конфессий прекратили деятельность после перерегистрации.

Беларусь имеет богатую историю и множество религиозных и культурных деятелей, которые могли бы служить примером для молодёжи.

Но иерей Ткаченко рассказал школьникам о Илье Муромце, адмирале Федоре Ушакове и полководце Александре Суворове — о личностях символичных для российской военной традиции.

В частности, выбор фигуры Александра Суворова неоднозначен в контексте истории Беларуси. Во время подавления восстания Костюшко в XVIII веке войска под командованием Суворова участвовали в карательных действиях на территории Речи Посполитой, в том числе на землях современной Беларуси. ХВ уже писала о проблеме популяризации личности Суворова через церковь.

Неоднозначно также воспринимается и фигура адмирала Федора Ушакова. Его почитание в Русской Православной Церкви связано прежде всего с военными заслугами, поэтому сама канонизация военачальника остается предметом дискуссий среди историков и богословов.

Фото: eparhiya.by

Вядома, што частка духавенства і вернікаў негатыўна паставілася да дзейнасці біскупа Казіміра на пасадзе адміністратара Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, на якую яго прызначыў Папа Рымскі пасля сыходу ў адстаўку арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча.

На гэтай пасадзе ён знаходзіўся са студзеня па кастрычнік 2021 году – у час разгортвання масавых рэпрэсій у дачыненні да апанентаў беларускага рэжыму. На іерарха наракалі з-за ягонага маўчання адносна грамадска-палітычнай сітуацыі, ціску на духавенства і бачылі ў яго дзейнасці супрацоўніцтва з уладамі.

У той жа перыяд ён вымушаны быў прымаць удзел у так званым Усебеларускім народным сходзе і сядзеў у прэзідыуме побач з кіраўніком БПЦ Мітрапалітам Веніамінам, Аляксандрам Лукашэнкам і іншымі чыноўнікамі. Тады многія гэта палічылі як падтрымку рэжыма і калабарацыю з ім. Адзначым, што гэты ж курс Касцёл працягнуў і ў далейшым.

Аднак «Хрысціянскай візіі» вядомая пазіцыя, якой кіраваўся біскуп Казімір. Гэта парада аднаго з іерархаў, якую ён пачуў у маладыя гады адносна камуністычных функцыянераў: «Не пераймайся, яны зварацца ва ўласным соку». З маладосці Казімір быў антыкамуністам, падпольна рыхтаваўся да пасуплення ў семінарыю, атрымліваў адмовы ў дазволе вучыцца ў семінарыі, аднак у выніку дабіўся гэтага дазволу.

Згодна з гэтай пазіцыяй біскуп Велікаселец не ўступаў у адкрытую канфрантацыю з чыноўнікамі, не выказваўся на палітычныя тэмы. Пры гэтым ва ўсіх праблемных адносінах з уладамі, якія часта адмаўлялі ў выдзяленні зямлі пад будоўлю касцёлаў, не давалі дазволаў на будоўлю – паступова і ціха дамагаўся свайго.

Ён прызнаваўся, што ўсе праблемы вырашаў на каленях у малітве, даручаў сябе Божай Маці.

Ёсць сведчанні, што падчас таго самага пасяджэння «Усебеларускага народнага сходу», якое доўжылася болей за шэсць гадзін, біскуп Казімір амаль увесь час маліўся на ружанцы.

Выставу арганізавалі «Хрысціянская Візія», Евангелічная царква ў Германіі (EKD) і праект Kirchen helfen Kirchen. EKD ужо працяглы час сістэмна працуе з тэмай беларускіх палітвязняў: праект Solidaritätx100 быў запушчаны яшчэ ў 2020 годзе. Гэта таксама не першае мерапрыемства EKD з партрэтамі Ксішы Ангелавай.

Падчас адкрыцця адбыўся перформанс «Беларускія палітвязні гавораць» (аўтарка — Наталля Гарковіч). Перформанс прайшоў па-нямецку: госці чыталі ўрыўкі з лістоў беларускіх палітвязняў. Таксама прагучаў верш Дзмітрыя Строцава.

Каардынатарка «Хрысціянскай Візіі» Наталля Васілевіч распавяла пра гісторыю і дзейнасць ініцыятывы. Па-нямецку выступіла і сама мастачка Ксіша Ангелава, якая прадставіла праект «Беларускі мартыралог» і падкрэсліла, што ён ажыццяўляецца ў партнёрстве з «Хрысціянскай Візіяй».

Выстава будзе працаваць да 12 лютага 2026 года (Берлін, Caroline-Michaelis-Str. 1; Пн–Пт 8:00–18:00, уваход вольны).