Ключавой думкай біскупа, згодна з ягоным допісам на асабістай старонцы, былі словы пра ягоную мару, у якіх прагучала антываенная рыторыка і пасыл у адрас дзяржавы:

«У мяне ёсць мара. Закрыўшы вочы, я бачу, як дзеці з Ваверкі і Паперні, з Мыто і Місевічай, з тысяч беларускіх вёсак не хочуць пераязджаюць у гарады. Я бачу, як наступае час, калі дзяржавы будуць хваліцца не новымі ракетамі і танкамі, а тым, якія ільготы і якія спрыяльныя ўмовы яны ствараюць, каб маладое пакаленне выбірала працу на зямлі сваіх продкаў…»

Аднак у афіцыйную версію трапіў толькі працяг думкі іерарха:

«Я мару, каб на нашай цудоўнай, урадлівай, Богам благаслаўлёнай зямлі ніхто не саромеўся казаць, што ён з вёскі, што жыве і працуе на зямлі».

У такім жа выглядзе – без ключавой цытаты – матэрыял перадрукавала выданне Віцебскай дыяцэзіі «Каталіцкі веснік».

Як раней звяртала ўвагу «Хрысціянская візія», заклікаючы да малітвы за мір, беларускі Касцёл не ўзгадаў Украіну. Цяпер, верагодна, – новы прыклад самацэнзуры.

Парафразуючы вядомую прамову Марціна Лютэра Кінга I have a dream, біскуп з Пінска сказаỹ:

«У мяне ёсць мара. Закрыўшы вочы, я бачу, як дзеці з Ваверкі і Паперні, з Мыто і Місевічай, з тысяч беларускіх вёсак не хочуць пераязджаюць у гарады. Я бачу, як наступае час, калі дзяржавы будуць хваліцца не новымі ракетамі і танкамі, а тым, якія ільготы і якія спрыяльныя ўмовы яны ствараюць, каб маладое пакаленне выбірала працу на зямлі сваіх продкаў…»

Калі ён распавядаў пра сябе як пастара з Беларусі і стаў тлумачыць, што гэта за краіна, то Папа Францыск «са смехам перабіў і сказаў, што выдатна ведае Беларусь і памятае, што ў гэтым годзе прызначыў сюды двух біскупаў».

На пытанне, як зрабіць так, каб суседзі Беларусі не ваявалі між сабой, пантыфік выказаўся:

«Вы там, у Беларусі, добра ведаеце, што, каб слухаць і чуць адных і іншых, нельга зачыняць дзверы, трэба трымаць іх адчыненымі. Старайцеся не зачыняць дзверы, тады можна гаварыць і дамаўляцца пра нешта. А вы, вернікі, не забывайцеся пра сілу малітвы: трэба маліцца за мір.»

Як высветлілася, пра Беларусь ведалі многія ўдзельнікі курсаў. Зноска падкрэсліў:

«Я не сустрэў ніводнага біскупа, які б не ведаў пра Беларусь, не чуў назвы нашай краіны і не ведаў, дзе яна знаходзіцца.»

Душпастары дзяліліся між сабой парадамі пра падтрымку касцёлаў у складаных палітычных і сацыяльных умовах: 

«Адны гаварылі пра складаныя палітычныя ўмовы, іншыя – пра значны адыход грамадства ад веры, пра старэнне і недахоп святароў, пра хвалю мігрантаў. Тут жа знаходзіўся біскуп з процілеглага на глобусе кутка Зямлі і казаў, што, маўляў, хіба гэта ў вас праблема з мігрантамі? Гэта ў нас праблема з мігрантамі і расказваў сваё.»

Развагі пантыфіка прагучалі ў адказ на пытанне беларускага біскупа Андрэя Зноскі, які знаходзіцца цяпер у Рыме на курсе для новапрызначаных біскупаў. Падчас аўдыенцыі беларускі іерарх запытаўся:

«Ваша Святасць! Маё імя Андрэй Зноска, я біскуп з Беларусі, невялікай краіны, якая мяжуе і з Расіяй, і з Украінай. Я быў пасвячаны толькі тыдзень таму і прашу вашай парады. Мы не можам і не хочам памяняць нашых суседзяў: яны такія, якія ёсць. Што мы павінны рабіць, каб вайна паміж нашымі суседзямі спынілася?»

Дыялог паміж папам і беларускім быў апублікаваны на catholic.by імаверна са словаў уласна біскупа Зноскі. Папа Францішак дадаў, што толькі будучы гатовымі слухаць і чуць адны другіх можна дайсці да добрых вынікаў.

Символично, что ровно год назад, 19 июля 2023 года, священнослужителя задерживали белорусские силовики.

Зноско — консультант Конференции католических епископов Беларуси по юридическим вопросам и каноническому праву, он участвовал в белорусском переводе Кодекса канонического права.

Святар з’яўляецца кансультантам Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў Беларусі па юрыдычных пытаннях і экспертам у кананічным праве.

@christianvision

Фота: catholic.by