Не обошлось без конспирологии. В интервью иерарх также обвинил экс-главу Офиса президента Украины Андрея Ермака в занятиях черной магией, рассказал о секретных американских биолабораториях у границ России, об эвтаназии младенцев в Канаде и о других событиях, сильно искаженных либо не имеющих связи с реальностью. 

Трагедия произошла 17 июня в Брянской области. Автобус, в котором ехало 43 человека, был атакован дроном. Официальное расследование инцидента еще не завершено, ни одна сторона конфликта не взяла вину на себя. Однако архиепископ Гурий не стал дожидаться результатов расследования и заблаговременно поделился с паствой пророссийской позицией.

“Я глыбока ўдзячны спецпасланніку па Беларусі Джону Коўлу, Крыстаферу Сміту, генералу Кіту Келагу й усім, хто ўдзельнічаў у маім вызваленьні”,

— зьвярнуўся да беларусаў Ціханоўскі з нагоды гадавіны свайго вызваленьня.

Палітык заявіў, што вываз яго за мяжу дазволіў ня толькі апынуцца на свабодзе, але літаральна выратаваў яму жыцьцё.

Асаблівую падзяку Ціханоўскі выразіў сваёй жонцы — беларускай лідарцы Сьвятлане. Доўгія гады яна змагалася “ня толькі за мяне, але й за Беларусь, за права беларусаў жыць у свабоднай краіне”, падкрэсьліў спадар Сяргей.

Зараз ён працуе над тым, каб на волі апынуліся іншыя беларускія палітычныя зьняволеныя.

“Вызваленьне пазасталых палітвязьняў залежыць ад шматлікіх фактараў. Я не магу ўплываць на ўсё, але не перастаю намагацца. Ніхто не павінны заставацца за кратамі за свае перакананьні”,

— дадаў Ціханоўскі.

Таксама ён выразіў удзячнасьць усім датычным за падтрымку пасьля вызваленьня.

“Адаптацыя да жыцьця на волі — няпростае выпрабаваньне. Кожны дзень мне нагадвае, наколькі каштоўныя сям’я, свабода й магчымасьць гаварыць праўду”,

— дзеліцца спадар Сяргей.

Ён перажывае за беларусаў, якія засталіся ў сваёй краіне.

“Палітыка дыктатара прывяла да таго, што Беларусь у гэтыя дні зноў балянсуе на краі вайны. Я малюся за тое, каб гэтага не адбылося”,

— дадаў Сяргей Ціханоўскі.

Сам ён на сёньня абраў у якасьці краіны для жыцьця Злучаныя Штаты.

“У Лос-Анджэлесе я вывучаю ангельскую мову, рыхтуюся да паступленьня ва ўнівэрсітэт, пішу кнігу, займаюся творчасьцю”,

— распавёў былы палітзьняволены.

Пазней Бернацкая праходзіла па справе Саюза палякаў, была затрыманая ў адзін дзень з Анджэем Пачобутам і правяла два месяцы ў зняволенні. Пасля гэтага яе разам з Марыяй Цішкоўскай і Ганнай Панішавай вывезлі ў Польшчу без пашпартоў і дакументаў.

Цяпер Ірэна жыве ў Беластоку і працуе выхавацелькай у дзіцячым садку. У інтэрв’ю яна расказвае пра першыя цяжкія месяцы пасля вымушанага пераезду, пошук працы ў 60 гадоў і пра тое, чым польскія дзіцячыя садкі адрозніваюцца ад беларускіх: «У дзяцей шмат свабоды… Дзеці не хочуць ісці дадому».

Православный иерарх оценил зрелищность мероприятия, а также призывы американского проповедника Франклина Грэма помолиться за руководство Беларуси и России, но при этом подчеркнул, что «не стоит обольщаться» и у «Америки свои планы на Беларусь».

«Помните, как после распада СССР стали появляться приверженцы автокефалии, разные секты, в чем особенно преуспели украинцы? В 1990-е годы там свободу получили все, кто хотел: возводились униатские и протестантские храмы — каждый тянул на себя одеяло, сбивая с толку исконно православный люд, создавая в стране нестабильность»,

— поделился мнением архиепископ Гурий, после чего вернулся к привычным для него конспирологическим теориям о «тайном мировом правительстве», «западных спецслужбах», уничтожающих Православную Церковь, а также к обвинениям Украины в нацизме.

«Поэтому при всем уважении к другим религиозным конфессиям и объединениям не будем ослепляться чужеродными идеями. В нынешних невероятно сложных условиях глобализации Православие может и должно сохраниться не только как вера, но и как духовная основа жизни многих народов»,

— подытожил иерарх, игнорируя факт, что протестантизм уже много веков существует на землях Беларуси и не является новой «чужеродной идеей».

«Шлях да Бога можа праходзіць не толькі праз манаскую келлю, але і праз залы пасяджэнняў, палітычныя дыскусіі, дабрачыннасць і адказнасць за грамадства»,

— сцвярджае ксёндз Вінтоў і звяртае ўвагу, што постаць Эдарда Вайніловіча разбурае стэрэатып, што святыя — гэта толькі «людзі алтара». Паводле ксяндза, сёння Касцёл усё часцей гаворыць пра Вайніловіча як пра чалавека, чыё жыццё можа стаць сучасным сведчаннем так званай «свецкай святасці».

«Ён не раздзяляў веру і штодзённае жыццё. Наадварот — лічыў, што сапраўдная вера павінна ўплываць на канкрэтныя рашэнні, адносіны да людзей і спосаб выкарыстання ўлады або багацця».

Паводле ксяндза доктара беатыфікація такіх асоб, як Эдвард Вайніловіч, а таксама біскуп Зыгмунт Лазінскі, дапамагла б беларусам убачыць, «што наша зямля — гэта не толькі тэрыторыя трагедый і выпрабаванняў, але таксама зямля людзей вялікага духу, веры і святасці».

«Сёння Беларусь, як і ўся Еўропа, перажывае крызіс аўтарытэтаў. Людзі стаміліся ад цынізму, палітычнай агрэсіі і недаверу. У гэтым кантэксце прыклад асоб, якія жылі не дзеля асабістай выгады, а дзеля служэння іншым, выглядае асабліва актуальным».

Разважаючы пра ідэю праекта «Беларусікум» – магчымае адкрыццё ў Рыме ўласнай духоўнай пляцоўкі, іерарх адзначыў, што для рэалізацыі гэтай ініцыятывы неабходна накіраваць святароў:

«Аднак пытанне кадраў застаецца вострым: колькасць духавенства ў самой Беларусі паступова памяншаецца, асабліва ва ўсходніх рэгіёнах. На Магілёўшчыне адзін святар вымушаны абслугоўваць па тры парафіі, пераадольваючы сотні кіламетраў».

Арцыбіскуп Станеўскі асобна адзначыў: сітуацыя ўскладняецца і тым, што святары з Польшчы, якія служылі дзесяцігоддзямі, усё часцей не атрымліваюць дазволу на далейшую працу. 

Нагадаем, пра тое, што з пачатку году 10 польскіх святароў (з іх 5 – у Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі) не атрымалі ўзгадненне ад уладаў на працяг служэння, пісала «Хрысціянская візія». Аднак афіцыйныя рэсурсы Касцёла нічога не паведамлялі пра гэта і Мітрапаліт не каментаваў сітуацыю да цяперашняга моманту.

У той жа час ён адзначыў у інтэрв’ю, што «сучасныя выклікі патрабуюць адказнасці кожнага верніка за будучыню парафіяльнай супольнасці». Гаворачы аб магчымасці запрашэння святароў з далёкіх краін, у тым ліку з Азіі ці Афрыкі, арцыбіскуп Станеўскі падкрэсліў, што Касцёл не мае межаў:

«Хоць святары з суседніх краін ментальна бліжэйшыя, для евангельскай любові колер скуры ці мова не з’яўляюцца перашкодай».

Тым не менш іерарх перакананы, што беларуская каталіцкая супольнасць павінна быць самадастатковай, заклікаючы саміх вернікаў і ў першую чаргу бацькоў больш актыўна спрыяць пакліканням.

По его словам, он написал митрополиту и просил благословить конкретного священника, которому доверял. Ответ пришел только через месяц: ему объяснили, что просьбу выполнить невозможно, потому что выбранный священник находится «под надзором прокуратуры», а приход священника в места несвободы возможен только с согласия органов — в его случае, следователя КГБ.

Федута пишет, что сама мысль о том, что «между мной и Богом встанет подполковник КГБ», повергла его в шок. Позже ему передали адрес того священника, к которому он хотел попасть на исповедь. Он написал ему письмо — и, по словам Федуты, ответ священника помог удержаться от отчаянного шага.

Свой рассказ Федута связал с годовщиной постановления Синода РПЦ 1722 года, принятого по предложению Петра I, которое обязывало священников нарушать тайну исповеди в интересах государства. «Исповедь должна быть таинством», — написал он.

Журналіст і актыўны дзеяч Саюза палякаў на Беларусі, каталік Анджэй Пачобут ў інтэрв’ю KAI падзяліўся, што менавіта вера дапамагла яму перажыць гады зняволення ў беларускіх турмах.

«Калі чалавек верыць, што ўсё зводзіцца толькі да “тут і цяпер”, яму вельмі цяжка, калі гэтае “тут і цяпер” у яго забіраюць. А калі верыш, што ёсць справядлівасць, што Бог бачыць усё зверху і прыйдзе час, калі ўсе крыўды будуць выпраўленыя, тады ўсё набывае іншае вымярэнне». 

— падкрэсліў былы палітвязень і адзначыў , што цяжкія выпрабаванні ўзмацняюць цікавасць да пытанняў веры і рэлігіі, сведкам чаго ён быў у турме.

Між іншым Пачобут распавёў, як беларускія ўлады спрабавалі арганізаваць яго сустрэчу з былым рэдактарам ​​Telegram-канала NEXTA Раманам Пратасевічам.

«Я разумеў, што ўладам важна праз тое, што палітвязні вядуць з ім нейкія размовы, падняць ягоны імідж. Але я не разумеў, навошта мне ўвогуле патрэбны быў нейкі кантакт з ім. Для мяне ён маральна знішчаны чалавек».

Паводле Пачабута, у той момант Пратасевіч выглядаў «добра адкормленым маладым чалавекам з жывоцікам», але «з ягоных вачэй глядзеў пабіты сабака». 

Былы палітвязень падзяліўся, як беларускія ўлады спрабавалі зламаць і яго —ізаляцыяй, холадам і голадам.

«Я аддаў перавагу быць схуднелым і ўтрымлівацца ў цяжкіх умовах, чым пасля вызвалення мець такі позірк». 

Пасля арышту ў 2021 годзе Анджэй Пачобут доўгі час адмаўляўся пакідаць Беларусь у абмен на свабоду, бо не хацеў з’язджаць без магчымасці вярнуцца. Ён патлумачыў гэта адказнасцю перад польскай меншасцю. У верасні былы палітвязень плануе ўпершыню пасля вызвалення прыехаць у Беларусь. На пытанне пра рызыку новага арышту ён адказаў:

«Тыда я вярнуся ў турму. Маральна я да гэтага падрыхтаваны. Калі б мне не далі пашпарт, калі б я не пачуў запэўніванняў ад чалавека з адміністрацыі беларускага прэзідэнта, што змагу вярнуцца, я б не перайшоў мяжу.

Напрыканцы інтэрв’ю Пачобут падкрэсліў, што не лічыць сябе героем:

«Я проста стараюся паводзіць сябе прыстойна ў часы і ў абставінах, якія вельмі далёкія ад прыстойнасці».

В рассказе — немного и о том, как зарождалась «Христианская визия».