Рассуждая о Божьем наказании, Гурий вспомнил амалекитян, которых Господь якобы полностью истребил. Так он предупредил современных политиков и целые народы о последствиях непокорности — в контексте интервью речь прежде всего идёт об Украине и поддерживающих её странах. Однако выбранная архиепископом 15-я глава Первой книги Царств не подтверждает его слова: Саул не исполняет приказ до конца, а позже амалекитяне снова появляются в библейском повествовании.

Украинские власти решили создать на территории заповедника «Киево-Печерская лавра» Национальный пантеон, где будут хоронить и перезахоранивать известных деятелей страны. Отдельно в Лавре проходили проверка и исследование мощей святых. Гурий связал эти события и заявил, что мощи хотят заменить останками украинских националистов, хотя о таком не говорится ни в одном официальном документе. А снятый в Трапезной палате выпуск кулинарной передачи он также представил как попытку властей изгнать из Лавры монахов и «уничтожить молитву».

Установку памятника Ивану Мазепе Гурий объяснил исключительно с позиции российской имперской истории, назвав гетмана «предателем веры и Отечества», да ещё и напутав со временем наложения анафемы. Между тем единой православной оценки здесь нет. Русская православная церковь считает анафему действующей, а Вселенский патриархат никогда её не признавал, называя политической и неканонической. Даже в УПЦ отмечали, что анафема Мазепе имеет историко-политический характер.

доказательство «духовной деградации» Украины Гурий привёл и историю из Черновцов, где после ремонта лестницы возле филармонии на нескольких ступенях обнаружили фрагменты портретов и надписей с надгробий. Однако проверка показала: подрядчик не привозил плиты с кладбища, а лишь переложил уже находившийся в лестнице старый гранит. Раньше изображения были обращены вниз, поэтому их происхождение оставалось незаметным. Архиепископ опустил этот контекст и представил коммунальный скандал как ещё одно свидетельство богоборчества украинских властей.

Такія даты жывуць у гуку ключа, што больш не адмыкае родных дзвярэй. У паху жнівеньскага вечара. У мелодыі, якую ўжо немагчыма слухаць без слёз. У позірку чалавека, які навучыўся ўсміхацца, але так і не перастаў чакаць вяртання дадому.

Для сучасных беларусаў гэта дзявяты дзень жніўня. Сёлета жь упершыню за шэсць гадоў гэтая дата зноў прыпадае на нядзелю.

Мне, як верніку, хочацца не толькі ўспомніць той жнівень. Хочацца зрабіць нешта больш важнае — паглядзець на пражыты шлях вачыма Слова Божага.

Не таму, што я схільны шукаць у лекцыянарыі схаваныя прароцтвы або ключы да гісторыі. Бог не пакінуў нам Евангелле як шыфр, якім можна расшыфраваць падзеі. Ён падараваў яго як святло, у якім мы можам убачыць саміх сябе і, галоўнае, убачыць Яго.

Шэсць гадоў таму, у дзявятую нядзелю пасля Пяцідзесятніцы, у праваслаўных цэрквах чытаўся ўрывак пра Пятра, які па слове Іісуса выйшаў з лодкі і пайшоў па вадзе (Мц 14, 22–34).

Сёння, у дзясятую нядзелю пасля Пяцідзесятніцы, Царква прапануе нам іншы ўрывак — пра бацьку, які прыводзіць да Іісуса свайго хворага сына, пра вучняў, што не здолелі дапамагчы, і пра іх ціхае пытанне пасля няўдачы: «Чаму мы не змаглі яго выгнаць?» (Мц 17, 14–23).

Чым больш я думаю пра гэтыя два евангельскія ўрыўкі, тым менш мне хочацца параўноўваць даты і шукаць супадзенні. І тым мацней хочацца слухаць.

Бо здаецца, што паміж гэтымі двума нядзелямі пралягае не толькі шэсць гадоў нашай агульнай гісторыі. А яшчэ і Паміж імі пралягае шлях вучня.

У жніўні дваццатага года Беларусь пачула слова, якое калісьці пачуў Пётр: — Выйдзі.

І мы сапраўды выйшлі. Хтосьці — на вуліцу. Хтосьці — у турму. Хтосьці — у выгнанне. здаецца, усе мы выйшлі яшчэ ў нешта большае — у невядомасць, у новую адказнасць за чалавекапобач. Мы выйшлі, каб крочыць па вадзе. Мы выйшлі і баяліся. Але страх ужо не мог быць апошнім словам. Мы ішлі без кмапы, Без гарантый. Не бачачы ўжо берага, ад якога адышлі, і яшчэ не пазнаючы таго, да якога набліжаліся. Пад нагамі не дарога, а глыбіня. За спінай — трэск мастоў, якія ўжо не вярнуць. Наперадзе — туман, у якім цяжка адрозніць, дзе заканчваецца неба і пачынаецца вада.

Мабыць, менавіта так выглядае жыццё чалавека, які ўпершыню адважыўся паверыць не сваім разлікам, а Божаму слову.

Але ёсць адна рэч, якую я адчуў толькі цяпер. Мы вельмі часта казалі пра мужнасць Пятра выйсці з лодкі. І амаль ніколі не гаварылі пра тое, дзеля чаго Іісус яго паклікаў. справа зусім не ў хаджэнні па вадзе. Калі б Бог хацеў проста паказаць цуд, Пятру не трэба было б рабіць ніводнага кроку.

Іісус клікаў яго не да незвычайнага вопыту. Ён кліча да даверу. Бо сапраўдны цуд адбываецца не пад нагамі, а ў сэрцы.

Кожнаму зараз зразумела, што наш Кожны крок па вадзе гэта крок ад самадастатковасці да даверу.

І, магчыма, таму гісторыя гэтага евангельскага сюжэту не заканчваецца трыумфам. Пётр пачынае тануць. Гэта заўсёды мяне здзіўляла. Чаму Евангелле не расказвае гісторыю да канца прыгожа? Чаму чалавек, які адважыўся паверыць, не даходзіць да Іісуса без цяжкасцяў? Можа таму, што Бог ніколі не абяцаў нам паверыўшым, жыццё пазбаўленае ад ціску і выпрабаванняў. Ён абяцае быць з намі ў самой яе сярэдзіне. Пётр пачынае тануць. І менавіта ў гэты момант адбываецца нешта значна важнейшае за хаджэнне па вадзе. Іісус працягвае руку. Важна адзначыць, што Ён не чытае пропаведзі чалавеку, які тоне. Не пачынае з дакору. Не патрабуе спачатку сабрацца, выправіцца, паверыць мацней. Ён спачатку ратуе. І толькі потым гаворыць.

Так заўсёды дзейнічае Бог. Спачатку — любоў, а потым — навучанне. Спачатку — міласэрнасць, пасля — патрабаванне. Мы часта думаем, што Бог любіць нас за тое, што мы не патанулі. А Евангелле сведчыць пра іншае. Ён любіць нават таго, каго яшчэ трымае над вадой. Вось у гэтым і ёсць галоўны ўрок нашага жніўня. Справа Не ў тым, што мы адважыліся зрабіць крок. А ў тым, што ўпершыню так востра адчулі: чалавеку недастаткова быць адважным. Нават самай вялікай чалавечай мужнасці аднойчы становіцца мала. І гэта не трагедыя. Гэта месца, дзе нарэшце можа пачацца вера. Бо вера не пачынаецца там, дзе мы здолялі усё зрабіць самі. Яна пачынаецца там, дзе мы адкрываем, што нас ўсё яшчэ трымае Божая рука. І толькі цяпер, праз шэсць гадоў, мы гатовыя пачуць гэта без крыўды і без расчаравання. Бо ўсе гэтыя гады Бог вёў нас не толькі праз гісторыю. Ён вёў нас праз уласныя сэрцы.

Евангелле ніколі не затрымліваецца надоўга на вяршыні. Пасля насычэння пяці тысяч — бура. Пасля хаджэння па вадзе — новая дарога. Пасля Перамянення — плач бацькі, разгубленыя вучні і дзіця, якое пакутуе. Гэта нібы Божы закон любові. Святло ніколі не даецца дзеля таго, каб застацца на гары. Яно патрэбнае, каб мы не згубілі Бога, калі зноў спусцмся ў даліны. Менавіта менавіта гэта адбылося і з намі.

Шэсць гадоў таму мы перажылі нешта, што цяжка апісаць толькі палітычнымі словамі.

Мы ўбачылі адзін аднаго, адкрылі годнасць чалавека, адчулі, што праўда значна мацней за страх, навучыліся плакаць чужымі слязамі, Несці чужыя перадачы, Маліцца за незнаёмых людзей так, нібы яны — нашыя родныя. Мы ўсвядомілі, што Беларусь — гэта не тэрыторыя. Беларусь — гэта людзі здольныя несці адзін аднаго. гэта і было нашым Перамяненнем. Але пасля кожнага Перамянення заўсёды пачынаецца шлях уніз. Туды, дзе чакае сапраўднае жыццё. І вось сённяшняе Евангелле сустракае нас менавіта там. Бацька прыходзіць да Іісуса і кажа: — «Пане, змілуйся над маім сынам… Я прыводзіў яго да вучняў Тваіх, але яны не змаглі яго аздаравіць». Гэта дзіўная гісторыя. І зразумела, што яна зусім не пра хлопца І нават не пра злога духа. Яна пра вучняў і Пра іх разгубленасць, іх маўчанне. Пра наш боль пасля няўдачы.

Мы ведаем, што яны ўжо аздараўлялі і ўжо маюць досвед. І раптам…

Не атрымалася. Напэўна, няма цяжэйшага месца для вучня. Не першая памылка. Не першы страх. А той момант, калі тое, што атрымлівалася ўчора, больш не атрымліваецца сёння. Як шмат нас жыве цяпер менавіта ў гэтым месцы. Мы ўсё яшчэ задаём адно і тое ж пытанне. «Чаму?» Чаму не атрымалася? Чаму не хапіла? Чаму зло аказалася такім трывалым? Чаму мы страцілі дом? Чаму рассеяліся па свеце? Чаму столькі слёз аказаліся без адказу? І мяне вельмі кранула адна акалічнасць. Вучні не апраўдваюцца. Яны не вінавацяць натоўп, бацьку, Бога. Яны толькі пытаюцца: — «Чаму мы не змаглі?» Гэта вельмі сумленнае пытанне. І менавіта таму Іісус адказвае на яго так сур’ёзна.

Але чым больш я чытаю гэты ўрывак, тым мацней адчуваю нешта дзіўнае. Мне здаецца, што Іісус адказвае не на тое пытанне. Мы спрабуем дазнацца пра сваю няўдачу. А Іісус гаворыць пра веру. Чаму? Таму што Ён бачыць тое, чаго яшчэ не бачым мы. Вось шэсць год мы лічым галоўным пытаннем — «Чаму мы не змаглі?»А Іісус вяртае сёння нас да значна глыбейшага пытання: «На каго вы насамрэч спадзяецеся?»Вось дзе адбываецца сапраўднае навяртанне.

думаючы толькі пра сваю няўдачу, цэнтрам гісторыі ўсё яшчэ застаёмся мы, Нашыя сілы, Нашыя планы, і нават Нашая мужнасць, страты, наша вера. Іісус жа дужа ціха, але настойліва паварочвае наш позірк. Не да большай веры ў сябе, А да большай велічы Бога.

Мы так часта чытаем словы Іісуса пра гарчычнае зерне, нібы Ён заклікае назапасіць больш веры. Але гарчычнае зерне — гэта не пра колькасць. Гэта прыповесць пра давер. Не пра тое, колькі веры ў кожнага з нас, А пра тое, Каму яна належыць. Важна падкрэсліць, што вера ніколі не была сілай чалавека. Яна заўсёды адкрытасць Богу.

Сёння Евангелле прамаўляе кожнаму з нас пра тое, што Шэсць гадоў мы вучыліся быць мужнымі, быць адказнымі, несці адзін аднаго І ўсё гэта было сапраўдным, патрэбным. Але захоўваецца небяспека, якая непрыкметна прыходзіць нават да самых шчырых людзей. Пачаць верыць не Богу, А ў сваю веру. Не Яго вернасці, А ў сваю вытрымку. Не Яго сіле, А ў сваю ахвярнасць. Гэта тонкая спакуса, якая прыходзіць не пасля здрады, а пасля вернасці. менавіта цяпер Іісус надзвычай далікатна вызваляе нас ад яе, нібы кажа: «Дазвольце Богу зноў стаць вялікім.»Бо вера не павялічвае чалавека. Яна вяртае чалавеку сапраўдны маштаб Бога. І калі Бог становіцца вялікім, адбываецца дзіўная рэч. Мне ўжо не трэба быць вялікім. Мне ўжо не трэба несці свет на сваіх плячах. Мне ўжо не трэба быць дастаткова мудрым, моцным, бездакорным. Мне ўжо не трэба ўвесь час даказваць, што я варты Божай любові. Бо яна не ўзнагарода, Яна заўсёды дар.

І тады раскрываецца яшчэ нешта дужа важнае. Пётр ішоў па вадзе не таму, што быў мацнейшы за іншых. Вучні не былі пакліканыя аздараўляць таму, што былі лепшыя. Усё, што мы мае даравана. Усё, што мы можам даверана нам. І ўсё, што мы страцілі, можа быць зноў вернута толькі ў адным месцы – Побач з Іісусам.

Можа быць, таму сёння Евангелле не кліча нас шукаць новых спосабаў стаць мацнейшымі. Яно кліча нас зрабіць нешта значна цяжэйшае. Адважыцца быць слабымі перад Богам. Не для таго, каб апусціць рукі, А для таго, каб нарэшце перастаць жыць так, нібы ўсё сапраўды залежыць толькі ад нас.

Мяне не пакідае адна думка. Пётр, які ішоў па вадзе, яшчэ не ведаў, куды вядзе гэтая дарога. Тады яму здавалася, што галоўная падзея яго жыцця адбываецца на хвалях Галілейскага мора, выдатны і прыгожы сёрфінг. Але сёння мы ведаем: гэта быў толькі пачатак. Наперадзе былі словы, якіх ён не зразумеў. Наперадзе былі сваркі паміж вучнямі Наперадзе было абяцанне: «Я ніколі Цябе не пакіну». Наперадзе быў двор першасвятара, Начны холад, Вогнішча трох адрачэнняў. Той самы чалавек, які калісьці выйшаў з лодкі, аднойчы не знойдзе ў сабе мужнасці нават прызнацца, што ведае Іісуса. Якая балючая праўда. Мы здольныя быць надзвычай смелымі у адзін дзень і дужа слабымі у другі. Але яшчэ большая праўда ў тым, што Іісус не перастае любіць Пятра ні на моры, Ні ў двары, Ні пасля ўваскрасення. Любоў Бога значна больш устойлівая за чалавечую вернасць. Па-сапраўднаму важна Не тое, што чалавек здольны дайсці да Бога, А тое, што Бог не спыняецца, пакуль не дойдзе да кожнага з нас.

Вось і сёння пасля шасці гадоў выпрабаванняў і перашкод, не адбыўшыхся чаканняў і моцных крыўд хочацца прыгадаць тую самую раніцу на беразе Тыверыядскага возера, такую непадобную да ўсіх іншых. Там, дзе няма натоўпу, цудаў, якіх чакаюць і шукаюць. Там, дзе няма вялікіх прамоваў. І Толькі вогнішча і Хлебам пахне цішыня. І кожны з нас, якому сорамна падняць вочы. Пётр, напэўна, чакаў іншай размовы, дакору ці нават суда. Іісус жа спытвае Толькі адно: «Ці любіш ты Мяне?» Яно гучала ў сэрцы Пятра яшчэ тады, калі ён тануў. І ў сёняшнім сюжэце, ў сэрцы вучняў пасля іх няўдалай спробы дапамагчы бацьку і хлопцу. І, безумоўна, яшчэ грамчэй яно гучыць сёння і ў нашых сэрцах.

Тысячы разоў за гэты час мы ставілі адзін перад адным шчырае і сумленнае пытанне: «Чаму ў нас не атрымалася?». Няма спрэчкі, што яно мае права быць. Але сёння Евангелле ціха-ціха прапануе нам яшчэ адно. Не пра памер і якасць нашай веры, а «Ці верыш ты, што Мая любоў да цябе большая за тваю няўдалую спробу?». Гэта глыбокасэнсоўная гутарка не пра саамадастатковасць кожнага з нас і не пра правільнасць зробленага, А выключна: «Ці дастаткова вялікі для цябе Я?». Менавіта тут Вера ўжо не спосаб зрабіць сябе мацнейшым. Вера адчуваецца, як месца сустрэчы. вера не павялічвае чалавека. Яна толькі вяртае чалавеку сапраўдны маштаб Бога. І калі Бог зноў становіцца вялікім, мы маем магчымасць нарэшце знайсці свой сапраўдны памер. Мы перастаем быць цэнтрам свету, быць выратавальнікам гісторыі, імкнуцца змяніць тое, што ніколі не магло быць у нашай ўладзе. І ўпершыню за доўгі час можам проста быць любімымі сынамі і дачкамі, Прынятымі і Прабачанымі. Мне здаецца, менавіта гэтага сёння так не хапае многім з нас. Мы стаміліся Не толькі ад навін, ад чакання, ад выгнання. Мы стаміліся быць моцнымі, увесь час трымацца, даказваць.

І вось цяпер Евангелле робіць тое, чаго не можа зрабіць нішто іншае.

Яно не патрабуе ад нас яшчэ большай сілы. Яно прапануе адпачыць Не ад адказнасці, А ад самадастатковасці. Слова Божае заклікае нас Перастаць жыць так, нібы ўсё трымаецца на нас і Дазволіць Богу быць Богам. Гэта дапаможа нам адчуць чаму пасля пытання пра паразу Іісус гаворыць пра веру. Бо толькі чалавек, які больш не абапіраецца выключна на сябе, можа па-сапраўднаму несці іншага. Пакуль я заняты тым, каб выратаваць самога сябе, у мяне не застаецца рук для брата. Але калі мяне ўжо трымае Хрыстос, мае рукі свабодныя і могуць абняць таго, хто плача, Падтрымаць таго, хто стаміўся,

Падзяліцца апошнім. Мы здольныя Маліцца за таго, хто ўжо не мае слоў і Несці таго, каго сам не можаш ацаліць зусмі не таму, што мы сталі мацнейшымі, А толькі таму, што перасталі лічыць сябе крыніцай сілы. Гэта шлях, які прайшла наша вера за гэтыя шэсць гадоў Ад першага кроку на ваду — да здольнасці несці чужы боль. Ад захаплення сваёй адвагай — да здзіўлення Божай вернасцю. Ад пытання: «Чаму ў нас не атрымалася?» Да ціхага прызнання: «Без Цябе мы сапраўды не можам нічога».

Сёння, дзявяты дзень жніўня і Мы зноў будзем успамінаць, і зноў будуць балець незагоеныя раны. Няхай баляць Шнары таксама памятаюць. Але дужа хочацца, каб гэтым разам наша памяць не скончылася толькі болем, Каб яна прывяла нас туды, куды заўсёды вядзе Евангелле Не да мора, Не да буры, Не да паразыі нават не да ўласнай веры, А да Іісуса Хрыста. Таго самага, Які працягвае руку Пятру, Таго самага, Які не адкідвае вучняў пасля іх няўдачы, Таго самага, Які пасля ўваскрасення прыгатаваў сняданак таму, хто адрокся ад Яго. сёння Ён запрашае кожнага з нас бліжэй. Туды, дзе можна, як стомленае дзіця, прыхіліцца да грудзей Старэйшага Брата і ціха-ціха прамовіць словы, якіх, магчыма, так даўно не хапала нашаму сэрцу: «Слава Табе, Божа.

Дзякуй, што Ты больш за мой страх, за мае надзеі, за мае памылкі, за маю веру і нявер’е. І дзякуй, што, калі я ўжо не мог трымацца за Цябе, Ты не перастаў трымаць мяне».

У вершы гучалі словы пра досвед турмы, беларускую прысутнасць у эміграцыі, рэпрэсіі супраць культуры і надзею на перамогу. Сярод іншых тэмаў Севярынец узгадаў і пераслед вернікаў: арышт ксяндза з Пружанаў і ціск на парафіянаў у Брэсце.

На гэта ён прапанаваў адказваць не страхам, а супольнай малітвай па-беларуску: «Дружна прыйдзем маліцца на мове».

Не обошлось без конспирологии. В интервью иерарх также обвинил экс-главу Офиса президента Украины Андрея Ермака в занятиях черной магией, рассказал о секретных американских биолабораториях у границ России, об эвтаназии младенцев в Канаде и о других событиях, сильно искаженных либо не имеющих связи с реальностью. 

Трагедия произошла 17 июня в Брянской области. Автобус, в котором ехало 43 человека, был атакован дроном. Официальное расследование инцидента еще не завершено, ни одна сторона конфликта не взяла вину на себя. Однако архиепископ Гурий не стал дожидаться результатов расследования и заблаговременно поделился с паствой пророссийской позицией.

“Я глыбока ўдзячны спецпасланніку па Беларусі Джону Коўлу, Крыстаферу Сміту, генералу Кіту Келагу й усім, хто ўдзельнічаў у маім вызваленьні”,

— зьвярнуўся да беларусаў Ціханоўскі з нагоды гадавіны свайго вызваленьня.

Палітык заявіў, што вываз яго за мяжу дазволіў ня толькі апынуцца на свабодзе, але літаральна выратаваў яму жыцьцё.

Асаблівую падзяку Ціханоўскі выразіў сваёй жонцы — беларускай лідарцы Сьвятлане. Доўгія гады яна змагалася “ня толькі за мяне, але й за Беларусь, за права беларусаў жыць у свабоднай краіне”, падкрэсьліў спадар Сяргей.

Зараз ён працуе над тым, каб на волі апынуліся іншыя беларускія палітычныя зьняволеныя.

“Вызваленьне пазасталых палітвязьняў залежыць ад шматлікіх фактараў. Я не магу ўплываць на ўсё, але не перастаю намагацца. Ніхто не павінны заставацца за кратамі за свае перакананьні”,

— дадаў Ціханоўскі.

Таксама ён выразіў удзячнасьць усім датычным за падтрымку пасьля вызваленьня.

“Адаптацыя да жыцьця на волі — няпростае выпрабаваньне. Кожны дзень мне нагадвае, наколькі каштоўныя сям’я, свабода й магчымасьць гаварыць праўду”,

— дзеліцца спадар Сяргей.

Ён перажывае за беларусаў, якія засталіся ў сваёй краіне.

“Палітыка дыктатара прывяла да таго, што Беларусь у гэтыя дні зноў балянсуе на краі вайны. Я малюся за тое, каб гэтага не адбылося”,

— дадаў Сяргей Ціханоўскі.

Сам ён на сёньня абраў у якасьці краіны для жыцьця Злучаныя Штаты.

“У Лос-Анджэлесе я вывучаю ангельскую мову, рыхтуюся да паступленьня ва ўнівэрсітэт, пішу кнігу, займаюся творчасьцю”,

— распавёў былы палітзьняволены.

Пазней Бернацкая праходзіла па справе Саюза палякаў, была затрыманая ў адзін дзень з Анджэем Пачобутам і правяла два месяцы ў зняволенні. Пасля гэтага яе разам з Марыяй Цішкоўскай і Ганнай Панішавай вывезлі ў Польшчу без пашпартоў і дакументаў.

Цяпер Ірэна жыве ў Беластоку і працуе выхавацелькай у дзіцячым садку. У інтэрв’ю яна расказвае пра першыя цяжкія месяцы пасля вымушанага пераезду, пошук працы ў 60 гадоў і пра тое, чым польскія дзіцячыя садкі адрозніваюцца ад беларускіх: «У дзяцей шмат свабоды… Дзеці не хочуць ісці дадому».

Православный иерарх оценил зрелищность мероприятия, а также призывы американского проповедника Франклина Грэма помолиться за руководство Беларуси и России, но при этом подчеркнул, что «не стоит обольщаться» и у «Америки свои планы на Беларусь».

«Помните, как после распада СССР стали появляться приверженцы автокефалии, разные секты, в чем особенно преуспели украинцы? В 1990-е годы там свободу получили все, кто хотел: возводились униатские и протестантские храмы — каждый тянул на себя одеяло, сбивая с толку исконно православный люд, создавая в стране нестабильность»,

— поделился мнением архиепископ Гурий, после чего вернулся к привычным для него конспирологическим теориям о «тайном мировом правительстве», «западных спецслужбах», уничтожающих Православную Церковь, а также к обвинениям Украины в нацизме.

«Поэтому при всем уважении к другим религиозным конфессиям и объединениям не будем ослепляться чужеродными идеями. В нынешних невероятно сложных условиях глобализации Православие может и должно сохраниться не только как вера, но и как духовная основа жизни многих народов»,

— подытожил иерарх, игнорируя факт, что протестантизм уже много веков существует на землях Беларуси и не является новой «чужеродной идеей».

«Шлях да Бога можа праходзіць не толькі праз манаскую келлю, але і праз залы пасяджэнняў, палітычныя дыскусіі, дабрачыннасць і адказнасць за грамадства»,

— сцвярджае ксёндз Вінтоў і звяртае ўвагу, што постаць Эдарда Вайніловіча разбурае стэрэатып, што святыя — гэта толькі «людзі алтара». Паводле ксяндза, сёння Касцёл усё часцей гаворыць пра Вайніловіча як пра чалавека, чыё жыццё можа стаць сучасным сведчаннем так званай «свецкай святасці».

«Ён не раздзяляў веру і штодзённае жыццё. Наадварот — лічыў, што сапраўдная вера павінна ўплываць на канкрэтныя рашэнні, адносіны да людзей і спосаб выкарыстання ўлады або багацця».

Паводле ксяндза доктара беатыфікація такіх асоб, як Эдвард Вайніловіч, а таксама біскуп Зыгмунт Лазінскі, дапамагла б беларусам убачыць, «што наша зямля — гэта не толькі тэрыторыя трагедый і выпрабаванняў, але таксама зямля людзей вялікага духу, веры і святасці».

«Сёння Беларусь, як і ўся Еўропа, перажывае крызіс аўтарытэтаў. Людзі стаміліся ад цынізму, палітычнай агрэсіі і недаверу. У гэтым кантэксце прыклад асоб, якія жылі не дзеля асабістай выгады, а дзеля служэння іншым, выглядае асабліва актуальным».

Разважаючы пра ідэю праекта «Беларусікум» – магчымае адкрыццё ў Рыме ўласнай духоўнай пляцоўкі, іерарх адзначыў, што для рэалізацыі гэтай ініцыятывы неабходна накіраваць святароў:

«Аднак пытанне кадраў застаецца вострым: колькасць духавенства ў самой Беларусі паступова памяншаецца, асабліва ва ўсходніх рэгіёнах. На Магілёўшчыне адзін святар вымушаны абслугоўваць па тры парафіі, пераадольваючы сотні кіламетраў».

Арцыбіскуп Станеўскі асобна адзначыў: сітуацыя ўскладняецца і тым, што святары з Польшчы, якія служылі дзесяцігоддзямі, усё часцей не атрымліваюць дазволу на далейшую працу. 

Нагадаем, пра тое, што з пачатку году 10 польскіх святароў (з іх 5 – у Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі) не атрымалі ўзгадненне ад уладаў на працяг служэння, пісала «Хрысціянская візія». Аднак афіцыйныя рэсурсы Касцёла нічога не паведамлялі пра гэта і Мітрапаліт не каментаваў сітуацыю да цяперашняга моманту.

У той жа час ён адзначыў у інтэрв’ю, што «сучасныя выклікі патрабуюць адказнасці кожнага верніка за будучыню парафіяльнай супольнасці». Гаворачы аб магчымасці запрашэння святароў з далёкіх краін, у тым ліку з Азіі ці Афрыкі, арцыбіскуп Станеўскі падкрэсліў, што Касцёл не мае межаў:

«Хоць святары з суседніх краін ментальна бліжэйшыя, для евангельскай любові колер скуры ці мова не з’яўляюцца перашкодай».

Тым не менш іерарх перакананы, што беларуская каталіцкая супольнасць павінна быць самадастатковай, заклікаючы саміх вернікаў і ў першую чаргу бацькоў больш актыўна спрыяць пакліканням.