В рассказе — немного и о том, как зарождалась «Христианская визия».

Бабарико особенно поразило, что в Берлине есть небольшая группа людей, которые искренне сопереживают именно беларусским политзаключённым. Он отметил, что каждую неделю, по четвергам вечером, они приходят в церковь и молятся за тех, кто остаётся в заключении в Беларуси — хотя почти никто из этих людей не имеет связи со страной.

Ранее Бабарико писал, что для узников одно из самых тяжёлых испытаний — «пытка забвением», и знание о том, что о тебе помнят даже незнакомые люди, может помочь выдержать психологическое давление.

«Той час, калі ўжо трэба было пралічваць небяспеку любой салідарнасці: шмат пазней даведаўся, што для хрысціянскага актывіста Сяргея Мельянца прысутнасць у якасці гледача скончылася суткамі (12+13), пагрозай крыміналкі і тэрміновым ад’ездам за мяжу…»

«Мне хочется больше духовной пищи. Я сам верующий. Помолиться, поблагодарить. Верю, что Господь услышал мои молитвы, что я молился. Я пришел к вере в тюрьме. Я до этого не был таким верующим. Сейчас я понял, что есть Бог, что он помогает. И все люди, которые за нас просили, помогали, всем спасибо огромное».

У размове біскуп выказаў ёй падзяку і падкрэсліў, што яе выбар застацца ў Беларусі, нягледзячы на рызыку турмы, — учынак, які дае іншым людзям мужнасць. Ён адзначыў, што Калеснікава «не ўцякла і не з’ехала», а засталася ў краіне і прыняла зняволенне, каб паказаць: рэжым не мае рацыю.

Калеснікава ў адказ гаварыла пра любоў і падтрымку, якую атрымала ад сям’і з дзяцінства, ад сяброў і калег, а таксама пра салідарнасць, якую з цягам часу асабліва адчула. Яна дадала, што дыпламатыя і дыпламатычныя ініцыятывы важныя як спосаб камунікацыі, каб пазбягаць вялікіх праблем і знаходзіць новыя рашэнні — нават калі здаецца, што іх няма.

Відэа: Bistum Aachen / Christian van’t Hoen

«Сегодня мир буквально опутан паутиной лицемерия и лжи. Беззастенчиво лгут политики, журналисты, военные, не задумываясь о евангельском предупреждении, что отец лжи — диавол (см. Ин. 8:44). Девятая заповедь учит, что нельзя лгать ни себе, ни другим. Потому что, как говорил преподобный Паисий, слово ложно сеет вражду не только между людьми, но и между народами.»

И в этой же беседе он стал распространять не только непроверенные сведения, но и утверждения, которые уже были опровергнуты. К примеру, он заявил, что «в расположении добровольческого формирования „Фрайкор“ был обнаружен сатанинский алтарь со списком предметов и правилами использования». Однако фактчекеры опровергли эту „находку“ российской пропаганды.

Аналогично не проходят и проверку его заявления об использовании шевронов СС “многими бойцами” ВСУ — различные группы исследователей показывали, что такие случаи являлись чаще всего пропагандистскими “вбросами”.

«Гэта сэнс свабоды друку: нягледзячы на разнастайнасць меркаванняў, пунктаў гледжання і культур, заўсёды дзейнічаць празрыста, карэктна і даваць магчымасць для дыялогу, які, калі не з’яўляецца варожым, спрыяе агульнаму дабру і адзінству чалавечай сям’і. Дыялог такім чынам пераважае над канфліктам і будуе мір»,

— падкрэсліў Папа ў лісце да працаўнікоў аднаго з найбуйнейшых італьянскіх выданняў.

Фота: La Repubblica

Далучаемся да гэтага Паўлава зычання «З Богам» і віншуем усіх нашых чытачоў з надыходам 2026 года!

21 снежня раптоўна пакінуў гэты свет журналіст Мікіта Мелказёраў. Навіна аб гэтым сталася сапраўдным шокам для усіх, хто за апошнія 5 год глядзеў і слухаў беларускія інтэрнэт-медыя. Сярод якіх праект Мікіты “Жыццё-маліна” быў адным з самых заўважных, яркіх і паспяховых. І без якога ландшафт беларускага Ютуба ўявіць было ўжо амаль немагчыма!

Аднак, на жаль, здарылася бяда і, прынамсі, таго, што было, ня будзе. Канешне, будзе нешта іншае, новае і таксама цікавае. Зямля беларуская народзіць талент і пасіянарнаць. Але Мікіта — ужо стаўся гісторыяй. Толькі гэта адбылося настолькі нечакана і рэзка, што да пераводу яго і яго праекта ў такі статус ніхто не быў гатовы! Усе зьбіраліся яшчэ шмат выпускаў разам з чарговым госцем адказваць на пытанне вядоўцы: “Жыццё — маліна?”

І вось гэтая раптоўнасць сыходу Мікіты, якая спыняла магчымасць спакойна і разважна дажыць, даглядзець, даслухаць яго праграмы, нарадзіла ўнікальную з’яву ў кантэксце перажывання смутку і тугі па ім. Якія знайшлі сваё выйсце праз той жа Ютуб.

А канкрэтна адбылося наступнае. У той жа дзень, калі абарвалася жыццё Мікіты, айцец Аляксандр Кухта напісаў у сваім тэлеграм-канале пост-рэквіем. Напрыканцы якога запрасіў усіх ахвотных на паніхіду па Мікіце на наступны дзень, 22 снежня, у свой віленскі праваслаўны прыход. У тым ліку — і дыстанцыйна, праз трансляцыю на Ютуб-канале прыхода.

І вось тут мы падыходзім да самага галоўнага. Літаральна за 3-4 дні колькасць праглядаў паніхіды сягнула за 10К. А на дадзены момант — без малога 15К! Гэта абсалютны рэкорд для вядомага, але ўсё ж лакальнага, нішавага медыя. Раней толькі некаторыя трансляцыі велікодных ці калядных службаў на канале набіралі колькасць праглядаў у некалькі тысяч. Тут жа — неверагодная ўвага і зацікаўленне! Калі людзі, якія ніколі не заходзілі паслухаць Літургію па-беларуску ў нядзелю, тысячамі прыйшлі паслухаць праваслаўную малітву аб спачылым!

Як? Чаму? Адкуль? — яно стала магчымым?

Для сябе я знайшоў адказ.
І ён вельмі просты.
Гэта была павага.
Гэта была пашана.
І гэта было прызнанне ў любові!
Якую хтосьці чамусьці не паспеў выказаць Мікіце пры жыцці…
І паспяшаўся яе засведчыць, калі душа Мікіты пайшла да Таго, Хто і ёсць Сама Любоў.
Тыя, хто яго любіў, прасілі Бога-Любоў з любоўю ўзяць у Мікіты Сваё, апошняе і строгае інтэрв’ю.

І сёння, калі Мікіту будуць ужо хаваць і адкуль, хутчэй за ўсё, не будзе стрыму, няхай кожны, хто яго любіў, у сваім сэрцы зладзіць уласную трансляцыю малітвы і любові да Таго, з Кім яму належыць сустрэцца…

Бывай, Мікіта!
Вечная памяць!