Меркавана, яго ўтрымліваюць у СІЗА КДБ – магчыма, яго абвінавачваюць у “здрадзе дзяржаве” – такі ж артыкул ставілі ксяндзу з Валожына Генрыху Акалатовічу.

Ксендза Анатолия Парахневича могли обвинить в помощи в деле сохранения памяти граждан Польши, погибших в прежние годы на территории современной Беларуси.

65-летний священник известен помимо пастырской службы еще и краеведческой активностью. Он служил в регионе, который в первую половину XX века находился в сложных исторических условиях, переживал трагические времена. Священник глубоко изучал историю и культуру этого края, заботился о ее сохранении. Как пишет издание,

О чем конкретно идет речь – верующие пока говорить не могут, чтобы эти сведения, возможно, не были использованы против священника и его добрых дел. Однако считают необходимым сообщить общественности о вероятном основании – с целью, чтобы о нем не забывали, и с надеждой, что гласность поспособствует скорейшему освобождению ксендза Анатолия.

Таким образом, настоятель прихода в Ольковичах Вилейского района ксендз Анатолий Парахневич уже более двух недель находится за решеткой, при этом неизвестно, за что его задержали и в чем обвиняют.

Официальных сообщений Католической церкви на этот счет не появилось. В среде священников верующим ничего не отвечают о судьбе собрата, некоторые отмечают, что действительно никакой информации о настоятеле в Ольковичах нет. Возможно, что-то известно епископам, но они не делятся этими сведениями.

Галоўны мой здабытак пасля ўсіх турэмных прыгод за апошнія 10 гадоў – гэта вера. Дакладней, вяртанне да яе.

Турма лепшае месца для асэнсавання шмат якіх праяўленняў жыцця. Да і самога сябе. Ёсць умоўна 3 тыпы людзей ў зняволенні: тыя, хто не змяняецца; тыя, хто робіцца нашмат горш; і тыя, хто духоўна-маральна прасоўваюцца наперад у асэнсаванні жыцця.

Як ужо трошкі з вопытам, я часта казаў сукамернікам — «Воля будзе часам жорсткага выпрабавання ўсяго каштоўнага, да чаго вы прыйшлі ў зняволенні». Нажаль, гэта сапраўды так. Усе лепшае ўва мне ад веры, а ўсе горшае — ад самога сабе.

Гэтыя 5 за паловай гадоў я маліўся найперш за ўсіх вязьняў. І за вас усіх. А з 22-га — за Ўкраіну. Малюся і зараз. Бо Хрыстос Уваскрос — і гэта галоўны дзень перамогі для чалавецтва.

У ангельскай есць прыгожы дзеяслоў — “rise up”. І шмат каму зараз таксама не перашкаджала бы “rise up”.

З Пасхай вас усіх.

Фота: Новы час

Хаця яго імя была ў спісе на вызваленне 250 зняволеных, сувязі з ім няма.

Але пры гэтым у зняволенні засталіся Зміцер Колас і дачка Вацлава — Вікторыя Багдановіч.

Фота: Вацлаў Багдановіч (Тэхналогія), Вікторыя Багдановіч (інстаграм)

«Той час, калі ўжо трэба было пралічваць небяспеку любой салідарнасці: шмат пазней даведаўся, што для хрысціянскага актывіста Сяргея Мельянца прысутнасць у якасці гледача скончылася суткамі (12+13), пагрозай крыміналкі і тэрміновым ад’ездам за мяжу…»

«Па інфармацыі, атрыманай ад вернікаў парафіі Адведзінаў Найсвяцейшай Панны Марыі ў вёсцы Альковічы, Вілейскага дэканата з 17 сакавіка 2026 года ў парафіі адсутнічае пробашч ксёндз Анатоль Парахневіч, дом, дзе пражываў пробашч, апячатаны пячаткамі КДБ.

У нядзелю 22 сакавіка 2026г. касцёл быў зачынены і святая Імша не цэлебравалася. Ніякай афіцыйнай інфармацыі адносна месца знаходжання ксяндза Анатоля Парахневіча ў Курыі да цяперашняга часу няма».

Курыя папрасіла святароў аб малітве ў сувязі з узніклай сітуацыяй.

Да яго раніцай прыехалі некалькі машын, усе супрацоўнікі былі ў масках — з’ехалі яны толькі пад вечар.

Дом святара апячаталі – сілавікі нешта шукалі і ў касцёле. Касцёл цяпер закрыты, бо парафіяне не маюць ключоў.

Раней дзяржаўная прапаганда ўжо згадвала ксяндза ў негатыўным кантэксце — пасля ўдзелу ў прыёме з нагоды Дня Канстытуцыі Польшчы, які прайшоў ва ўкраінскай амбасадзе ў Мінску, спрабуючы выставіць гэта як нешта падазронае.